Week 2 Sukothai- Chiang Mai

Donderdag 4 november Sukothai- Thung Saliam 54 km

Amuletten

Vandaag niet zo'n lange etappe. 54 kilometer slechts, maar weer grotendeels langs lange rechte wegen. Zelfs Marijke gaat naar de bergen verlangen, waar wegen noodgedwongen meer kronkelen. En de uitzichten zijn dan ook veel mooier natuurlijk. Gisteren werd de saaiheid op het eind gecompenseerd door prachtige bijeneters (ook een thema voor op de lijst: het vogelleven). Vandaag reden we opnieuw door rijstvelden, met op de achtergrond opdoemend de eerste bergen van Noord-Thailand. Daarover morgen meer, wanneer we de eerste steile klim hebben overwonnen.

Vandaag op ongeveer de helft van de rit even gepauzeerd voor een cola. Tegenover ons hield zichonder een afdakje een groepje mannen op, waaronder een paar monniken. Op zich niets bijzonders, want er hangen hier wel meer mannen onder afdakjes. Op het eerste gezicht leek het op een beurs van postzegelverzamelaars. Op tafels lagen echter andere collecties uitgestald, namelijk amuletten. Iedere zichzelf enigszins respecterende Thaise man draagt een amulet, en liefst een hele verzameling aan een ketting rond zijnnek.

Thai zijn enorm bijgelovig. De amuletten moeten het lijden in het leven beperken en zo mogelijk voorkomen. We hebben er dus ook maar twee gekocht.

Eergisteren maakten we wat betreft het bijgeloof, of moet ik in dit geval geloof zeggen, wel iets bijzonders mee. We reden op zoek naar de entree van het historische tempelpark een stukje tegen de richting van het verkeer in. Normaal gesproken niets bijzonders, want dat is hier doodgewoon. Een politieman op zijn brommer toeterde en ik dacht dat dit voor ons was bestemd. Hij reed wel gewoon door, met zijn zoontje achterop. Toen merkten we dat iedereen toeterde op het moment dat ze een tempeltje passeerden en nadat ze dat gedaan hadden zetten ze de handen tegen elkaar zoals ze hier doen als zeiemand groeten. Behalve de bromfietsers, die konden natuurlijk het stuur niet loslaten. De volgende dag passeerden we het tempeltje opnieuw en hebbenbij gebrek aan toetermaar even gebeld. Wij willen tenslotte ook graag een voorspoedige reis. Marijke was alleen vergeten even de handen tegen elkaar te zetten, terwijl zij het stuur best even los kan laten.

Bij de amuletten verzamelaarsbeurs raakte ik in gesprek met een man, die me vertelde wat amuletten waard zijn. Dat varieert enorm. Zelf had hij een ketting met vijf amuletten daaraan. Een daarvan was wel 100.000 Baht (2500 euro) waard. Hij wees me vervolgens een bijna identiek exemplaar aan, dat maar 100 Baht kostte. Een replica. Hoe Boeddhistisch de Thai dan ook is, als het gaat om het afwenden van tegenslagen in het leven gaat het dus ook om geld en handel. Zoals in het elektronica warenhuis ook al geconstateerd: kennelijk geldt het afzweren van aardse goederen niet meer in het hedendaagse Thailand, zelfs niet als het om (bij)geloof gaat.

 

Vrijdag 5november Thung Saliam- Li 114 km

Onthaasten

Het is toch wel een raar fenomeen. Of het nu komt door onze normale levenswijze, of dat het iets van fietsers is: altijd maar zo snel mogelijk van de ene plaats naar de andere. Gisteren hadden we daar ook last van.

Aan het einde van de beschreven etappe kwamen we om 1 uur 's middags uit op een grote vierbaans snelweg, waaraan het beoogde hotel lag. Niet echt inspirerend dus. We hadden er 54 kilometer opzitten, inclusiefenkele pittige klimmen. Een paar kilometer in de eerste versnelling naar boven, stevig zwetend. De volgende etappe was ook maar 50 kilometer. De vraag die we ons stelden tijdens het zoveelste bordje noedelsoep was: zullen we die dan ook maar even doen? Het routeboek beschreef een etappe met een klim van 16 kilometer, met een gemiddeld stijgingspercentage van 2,3%. Te doen, toch? Nou, dat hebben we geweten. Rond half zes kwamen we tamelijk uitgeput aan in Li. Die klim van 16 kilometer was gemiddeld misschien wel 2,3%, maar we hebben er zeker twee uur over gedaan. Wel prachtige natuur onderweg, voor zover we er oog voor hadden dan. 114 km in totaal vandaag, dankzij onze overmoedigheid.

Bij het noedelsoepje bij de lunch spraken we trouwens nog even met een Engelsman. Stoer motortype, met Thaise vriendin. Waar we vandaan kwamen in Nederland? "Uit de buurt van Leiden". "Ah", zei de motorman: "Leiden, Tattoo Eus". Nooit geweten dat dat zaakje op het Levendaal een wereldzaak is. Maar we horen dan ook niet directtot de cliëntele.

Na vijf fietsdagen genieten we vandaag van een rustdag. Er is niet zo veel te beleven in Li. Een leuke food market en een avondmarkt.Lekker uitgeslapen en ontbeten met brinta en yoghurt uit de 7-eleven. Welkome afwisseling na al die rijst en noedels. Ik heb nog wat gesleuteld aan de fiets, want de schijfrem maakte gisteren opeens veel herrie. Marijke heeft de website bijgewerkt. En we hebben het vervolg van de reis bekeken en hoe het komt, ik weet het niet, maar ik begon onmiddellijk weer verschillende etappes aan elkaar te plakken. "27 kilometer is toch wel weinig op een dag, we kunnen daarvan best twee op 1 dag doen”. "Moeten we echt twee dagen in Chang Mai blijven?” Voordat ik het wist was ik er toch weer een prestatietocht van aan het maken. Ik moet me dus nog een beetje aanpassen aan The Asian Way Of Life. Maar ik doe mijn best!

Zaterdag 6 november Li- Lamphung 119 km

Bewondering en meewarigheid

Thaise mensen zijn over het algemeen zo lief en behulpzaam. Iedere dag rijden auto's ons toeterend voorbij. Niet met de boodschap: ga eens even aan de kant, maar met een hand uit het raam en vaak de duim omhoog. Brommertjes met jongelui erop reageren ook vaak heel leuk. Vandaag in het voorbij rijden een jongetje een high five gegeven. Er zijn ook mensen die anders reageren. Het lijkt een beetje op thuis. De een vindt het fantastisch wat we doen, de ander verklaart ons voor gek. Die laatste categorie heb je hier in Thailand ook. Vrachtwagens vol zou ik haast willen zeggen. Het zijn vaak mensen die opeengepakt in de bak van een pick-uptruck giechelend aan ons voorbij rijden. Landarbeiders onderweg naar hun werk die het toch een beetje raar vinden dat een paar van die westerlingen op een fiets zwoegen op een berg. Zomaar, voor de lol, in de hitte. En zonder de gezichtsburka die de landarbeiders (vaak arbeidsters trouwens) gebruiken om niet pikzwart te worden.

Vandaag heb ik overigens ook op het land gewerkt. Een paar mannen waren rijst aan het dorsen. We stopten voor een foto en wat water. Er gaan bij ons liters water doorheen op een dag. Een van de mannen nodigde me uit om te komen helpen. Ook ik dus rijst dorsen. Gaat op een primitieve maar heel effectieve manier. Een paar keer met een bos rijstaren op een pallet slaan en alle korrels eruit. Het was nog wel even gezellig met de mannen, waarbij er een vond dat ik wel heel erg groot was. Ik kon en wilde hem niet vertellen dat hij zo klein was.

Later op de dag hadden we een lekke band. De schijfrem werkt toch niet helemaal goed. Door het gebruik van de gewone remmen waren de velgen tijdens een afdaling van 5 kilometer zo heet geworden dat de binnenband van het achterwiel het begaf. We kwamen er in de berm achter dat we drie verkeerde binnenbanden bij ons hebben! Met Hollands ventiel, in plaats van Frans. Past niet door het gaatje in de velg. Na drie plakpogingen de band toch gerepareerd, onder het toeziend oog van samengestroomde kinderen. Terwijl we daar zo bezig waren stopte een pick-uptruck, met een stel dat vroeg of ze konden helpen. Zij hadden niet de bak vol met mensen. Als het heel hopeloos was geweest hadden we zo mee kunnen rijden. Maar uiteindelijk konden we onze fietstocht vervolgen. Eenmaal in het hotel onze navigatieapparatuur geraadpleegd over het aantal hoogtemeters dat we vandaag hebben geklommen: 2051 over 120 kilometer! Niet zo gek dus dat we nu een beetje moe zijn.

We hebben in ons hotel gegeten. Niet aan een stalletje aan de weg. Gewoon lekker gegeten, maar was wel tien keer zo duur als anders. Morgen naar Chiang Mai. Slechts 33 kilometer. We weten dat daar een hele goede Italiaan is…. En een goede fietsenzaak voor binnenbanden en advies over de schijfrem. In Laos wachten ons nog vele lange afdalingen.

Zondag 7 november Lampung- Chang Mai 32 km

Bivakmutsen

Zoals we gisteren al schreven, de Thai houden niet zo van bruin worden. Hoe bruiner je bent, des te lager je sociale status. Daarom nemen ze graag gezichtsbeschermende maatregelen. De gezichtsburka is favoriet, een zonnehoedje met flapjes voor het gezicht, de ogen blijven vrij. In bloemetjesuitvoering of met camouflagekleuren, er is een breed assortiment. En dat in combinatie met lange handschoenen en/of kniekousen die geschikt zijn gemaakt voor het dragen van teenslippers. Bij mannen vindt ook de bivakmuts veel aftrek. Op de stoep van de bank zat zo'n man met bivakmuts, vlak voor de ATM, de flappentap. Kreeg even een ongemakkelijk gevoel, maar hij knikte slechts vriendelijk, zich onbewust van onze criminele associaties.

We waren de afgelopen dagen in het heuvelland, 's avonds werd het daar zo koel dat de plaatselijke bevolking een trui aantrok. Wij natuurlijk niet, voor ons was het een prachtige zomeravond.

Nu gaan we op weg naar de grootste toeristenattractie van Chiang Mai: de nightmarket. Daarover morgen meer. We blijven hier drie nachten, de fietsenmaker had wel de geschikte binnenbanden gelukkig, maar een vervanger voor het vreemd afgesleten remblokje van de schijfrem moet hij morgen eerst bestellen. We zullen ons hier niet vervelen, weten we uit eerdere ervaring.