week 16 Khung Wiman- Bangkok

Maandag 7 februari rustdag in Khung Wiman 2 km

Gekke gekko

De geluiden van de tropennacht houden me wakker. Af en toe hoor ik een gekko, maar het zijn vooral de insecten die de nacht met hun geluiden vullen. Boven mijn hoofd hangen hagedissen die rond de lamp hun kostje bij elkaar scharrelen. Dit is geen moment om een boek te lezen. En ook niet om al te gaan slapen. De geluiden verworden dan tot achtergrondmuziek, totdat ze helemaal verdwijnen. Met een beetje geluk kan ik pas over een paar maanden 's avonds net zo buiten zitten zoals nu. Maar dan geen gekko's. En geen koor van insecten. In de plaats daarvan loeit er in de Weipoort af en toe een koe, hoor ik meerkoeten ruzie maken en schreeuwt de kerkuil zijn ijzige schreeuw.

Het leven van de bohemien, fietsend van de ene plek naar de andere, is eindig. Of je nu voor vier maanden weggaat, voor een half jaar of een jaar, er komt een moment dat het is afgelopen. Dat is niet zo erg, het is mooi geweest, heel erg mooi. Maar thuis heb ik weer het probleem wat ik zal aantrekken die dag. Hier hooguit dat mijn shirt een beetje ruikt en dat ik dus mijn andere, minder favoriete shirt voor een dag aan moet. Het lijkt iets kleins, maar het is een van de dingen die dit leven zo makkelijk, zo overzichtelijk maken. Ik zal zwijgen over al die andere dingen die op ons staan te wachten. Gisteren de website van mijn beroepsorganisatie even bekeken. Ik werd er niet erg vrolijk van. Alsof er niets is veranderd. Stiekem had ik de hoop dat er nieuwe ontwikkelingen waren. Niet dat ik had gedacht in een groene wei terecht zou komen met allemaal mooie bloemen en waarin de lammetjes met de honden speelden, maar gewoon wat meer harmonie. Ik hoorde ook iets over de harde politiek en dacht toen: O ja, die achterlijke Wilders, die hebben we straks ook weer. Tussen de middag bespraken Marijke en ik dat punt toen Marijke suggereerde dat al die ontevreden mensen hier een poosje naartoe moesten gaan. En dan misschien niet hier in Thailand, maar meer naar Laos of Birma.

Wij hebben nog een paar honderd kilometer voor de boeg voordat we in Bangkok zijn. Daarna komen we weer jullie kant op. Niet met tegenzin, maar met prachtige herinneringen en mooie ervaringen. Voor thuis aan de muur hebben we een gekke gekko gekocht. Van metaal, dus die zal ons 's nachts niet wakker houden met zijn roep. Jammer, ik zal het gaan missen.

Dinsdag 8 februari rondrit Khung Wiman zeker 50 km (waarvan 40 aantoonbaar)

Toeval?

We schreven al dat we straks 34 km tekort komen voor het behalen van de magische grens van 5000 km. Dat laten we natuurlijk niet gebeuren. Vandaag een tweede aansluitende rustdag, dus fietsen maar weer. Beslist niet met tegenzin, na een dag luieren hebben we er allebei weer zin in. Mede omdat het zonder bagage zo lekker fietst. Je vliegt over de weg en over de kleine heuveltjes die hier het vlakke gebied met zoutpannen en garnalenkwekerijen omzomen. Bovendien waren we weer eens armlastig en de dichtstbijzijnde ATM was ongeveer 10 km verderop. Prachtig tochtje over rustige wegen, met dreigende donkere bewolking boven ons. Zou het dan toch nog gaan gebeuren, die tropische regenbui? De mevrouw van het resort zei dat het droog bleef, dus onze regenjassen bleven thuis. Maar ja hoor, als we ergens pauzeren voor een koffiestop barst het los. Meer een Hollandse bui eigenlijk, niet dat waterballet dat we van eerdere Thailandvakanties in het regenseizoen herinneren. Na een half uurtje kunnen we de tocht vervolgen, richting het zeeaquarium en de boardwalk door het mangrovebos. We hebben namelijk graag een doel met fietsen, zinloos een rondje van 34 km maken is niet onze stijl. Het mangrovebos is interessant, alleen lopen er ook twee busladingen Thaise toeristen rond. Ze hebben helaas een reisleidster bij zich, met megafoon en met heel veel tekst. Er valt kennelijk heel veel te vertellen over mangrove, we voelen ons erg onwetend. Wij weten alleen dat mangrove de kraamkamer van de zee is, en dat het overal ernstig bedreigd wordt doordat alle wereldkusten bebouwd worden met voorzieningen om toeristen in op te bergen. Bram had zijn kijkertje mee in de hoop nog wat vogels te scoren, maar dat kon hij wel vergeten. Weggejaagd door de mangrove-omroepster.

We zaten net we weer op de fiets toen Bram zei: "even stoppen”. Wat bleek: de teller deed het niet meer. Na precies 34 kilometer……. Batterij van de sensor leeg, was de diagnose. Is dat nu toeval of niet? Ingrijpen van Buddha? We moesten vervolgens wel 10 km fietsen om een winkel te vinden met de juiste batterij. Minstens 10 km niet geadministreerd, pijnlijk hoor. Om het verdriet van ons af te spoelen zijn we bij thuiskomst op authentiek Thaise wijze met (fiets)kleren en al in zee gegaan. Eigenlijk best lekker, dat zwemmen met kleren aan. Bovendien vallen onze witte bovenbenen dan niet zo op. Alhoewel, we hadden het strand voor ons alleen, het is hier alleen druk in het weekend.

Morgen gaan we weer verder, leuke tocht langs de kust. Nog vier etappes, nog 1 rustdag ergens. Op naar Bangkok!

Woensdag 9 februari Khung Wiman- Ban Phe 87 km

De politie is je beste vriend

De politie is je beste vriend, heet het in Nederland. Hier zien we borden met: the police is your first friend. Nu is de eerste niet altijd de beste, maar wij onderhouden prima relaties met de Thaise politie. Ze vinden het nooit een probleem dat je even naar het toiletgebouwtje gaat in de tuin van de politiepost. Ze schenken bovendien graag een bakkie koffie aan dorstige fietsers. Eerder werden we in Noord Thailand al eens door de politie op de koffie genodigd, deze week was het weer raak, juist op het moment dat we toe waren aan een korte pauze. "Coffee?” riep de diender vanuit zijn politiepost. Nou graag. Nescafé, dat helaas wel, want ze hebben hier nog niet echt een koffiedrinkcultuur. Op het platteland dan, in de steden kun je in toenemende mate een cappuccino scoren. Rijstwafeltje met caramel erbij. Daarna kwamen de gebruikelijke vragen: where do you go, where do you come from, how long in Thailand, hoe oud ben je en wat kost die fiets? Voor die laatste vraag hebben we inmiddels een goed antwoord, namelijk een wedervraag. "Why do you want to know, you want to buy?” "Sorry, not for sale”. Dat poeiert de meeste nieuwsgierigen wel af. De agent gooide het daarna over een ander boeg en overlaadde ons met ongevraagde toeristische informatie. Hij toverde een zak met folders over de regio tevoorschijn, alles in het Thais. Hij tekende een kaartje met ons komende traject, waarop hij de bezienswaardigheden intekende. Waterval, rotsformaties, katholieke kerk etc. Die weg is rustig, die te druk, niet nemen dus. Helaas ook in het Thais, zich niet bewust van het feit dat wij die fraaie krullende letters niet kunnen lezen. Dat we een routeboekje hebben waarin dat allemaal ook voor ons is voorgekauwd hebben we hem maar niet uitgelegd, hij nam zijn voorlichtende politietaak zo serieus!

Tot slot volgde de fotosessie, voor de politiepost, bij de fiets en natuurlijk bij de auto van het higwaypolicestation. Al met al duurt het dan wel een klein uur voordat je weer verder kan fietsen, uitgezwaaid door de diender. Maar wel weer een leuk verhaal.

Donderdag 10 februari Ban Phe- Dok Krai 60 km

Overwinterleed

"Fonske, Fonske, er komen weer fietsers vanmiddag. Ollanders.”

"Echt waar? Maar Mieke, dat is geweldig! Hoeveel zijn het er? Hedde ge dat ook gehoord?”

"Het zijn er twee. Een man en een vrouw. Ze hebben gisteren per email een kamer gereserveerd”.

"Oh, ik kan niet wachten! Hoe laat is ‘t Mieke?”

"Het is nu half tien, Fonske. Het duurt dus nog wel effekes voordat ze er zijn.”

"Maar meestal zijn ze er toch zo rond een uur of een? Hoe laat waren de vorige fietsers hier ook alweer?”

"Die waren hier pas om half drie, Fonske. Maar die hadden ook een lekke band gehad, weet ge nog? Het stukske wat ze rijden is 72 kilometer en dan zijn er natuurlijk de euvels hè. Het zal dus wel wat later worden dan 1 uur.”

"Maar Mieke, ik ga alvast klaar zitten hoor, om te zien of ze d'er aankomen. En geef me alvast een pinteke.”

"Nee, Fonske, anders zijt ge weer dronken als ze er aan komen. Het kan nog uren duren. We gaan eerst nog wel even een bakske koffie drinken. Maar doe het gordijn maar alvast open, dan kunnen we ze zien langskomen.”

"Het is nu al half een, Mieke. Geef me nu maar alvast een pinteke. Ze kunnen elk moment komen. Ik kan het niet zelf pakken, kan niet bij het raam weg.”

"Wilt ge een Singha of een Leo, Fonske?”

"Geef me maar een Singha, maar als we ze te drinken uitnodigen, dan geef ik wel de Leo hoor! Dat moette ge wel onthouden als ge voor ons intapt.

Mieke, Mieke, daar komen ze langs. Een duofiets. Die kennen we in België niet. Dan zijn ze dus best wel snel, maar dat kan ook niet anders natuurlijk, als ge met beiden op een fiets zit, niewaar?”

"Drinkt ge uwe pinteke maar even leeg, Fonske, en dan gaat gij als eerste naar ze toe, als ze ingecheckt zijn hè. Ik kom dan iets later. Het moet wel toevallig lijken hè. Weet ge nog die keer dat we allebei tegelijk kwamen, dat was te veulle. We hebben ze niet weer gezien, hè! Dat moet ons niet nog eens overkomen hè! Het zou toch jammer zijn als ons buitenkansje om weer eens te babbelen misloopt.”

"Nee, dat mag inderdaad niet gebeuren, Mieke. Of weet ge nog die keer dat ik in slaap was gevallen en ze al lang en breed op de kamer zaten. We hadden ze helemaal gemist. Maar ditmaal gaat alles goed. We hebben het goed uitgedacht. Ik denk dat ze nu wel ingeschreven zijn, dus ik ga nu en gij komt straks, over tien minuten.”

Dan kunnen we ze seffes ons bungaloowke laten zien, hé Fonske, waar we al tien jaar overwinteren. Zouden ze dat ook willen, denkt gij, als ze later uitgefietst zijn?

Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!

Vrijdag 11 februari Dok Krai- Phan Thong 74 km

Bonte avond

Voor de laatste overnachting van onze fietstocht zijn we neergestreken in een klein bontgekleurd bungalowcomplexje achter een restaurant. Ons huisje is knalgeel, de buren paars, lichtblauw, felgroen of knalroze. Nu nog allemaal leeg, maar het is vrijdagavond, dus wie weet. Misschien zijn het wel peeskamertjes trouwens. Ik heb deze week gelezen dat 30% van de Thaise mannen maandelijks minstens twee keer naar de hoeren gaat, dus dat moeten ze toch ergens doen. Dit kleurrijke complex is prima geschikt voor onze bonte avond, die we geheel in Cycletourstraditie gaan houden. Bram doet een toneelstukje voor me, ik zing voor hem een lied. Daarna gaan we een hapje eten, hopelijk is het restaurant dan open, anders moeten we ook nog weer op de fiets naar het dorp. Dat heeft niet onze voorkeur. Aangezien we ruimschoots de 5000 km gaan halen morgen, hebben we niet zo'n zin in nog meer fietsen.

Dit stukje had trouwens ook Via Gladiola kunnen heten. Het leek wel alsof vanmorgen in de regio-editie van de Bangkok Post had gestaan dat er vandaag een stel Hollanders op een tandem langskwam, dat luid toegejuicht moest worden vanwege hun bijzondere prestatie: 5000 tropenkilometers fietsen. Hij in een oranje shirtje, dat nog redelijk oranje is gebleven, zij in een vaag roze shirtje, dat ooit rood moet zijn geweest. Beiden met overdreven bruine en gespierde kuiten. Op een duofiets, die ooit wit was. Overal staken mensen hun duim omhoog en werden we vrolijk toegejuicht. De gladiolen ontbraken, maar dat is niet zo spijtig, die blijven met deze temperaturen toch niet zo lang goed. Om ons nog eens extra te tergen hadden de weergoden de thermostaat vandaag extra hoog gezet. Heter dan deze dag is het nog niet geweest. Het was flink zweten op de laatste heuveltjes, die we overigens met verbluffend gemak hebben genomen. We zijn flink getraind inmiddels. Bikkels zijn we.

Morgen fietsen we nog 60 km naar een voorstadje van Bangkok, naar het kantoortje van de lokale agent van AWOL. Van daaruit worden we keurig met een busje naar ons hotel midden in de stad gebracht. Dan zit het erop! Het is mooi, bijzonder mooi geweest.

Vrijdag 12 februari Phan Thong- Lad Krabang 63 km

We zijn safe and sound terug in Bangkok, 5034 km later!!!