Week 15 Sisaphon-Khung Wiman

Week 15 Sisaphon- Khung Wiman

Maandag 30 januari Sisaphon-Aranyapratet 57 km

Dinsdag 31 januari Aranyapratet- Khlong Hat 59 km

Woensdag 2 februari Khlong Hat- Soi Dao 47 km

Weerzien met Thailand

We zijn weer terug waar we begonnen, Thailand. Ditmaal voorlopig voor de laatste keer. Met enige weemoed lieten we Cambodja achter, maar keken uit naar gevarieerder landschap en vriendelijker weggedrag. En dat is uitgekomen. We hebben de eerste dag op een route zo'n 5 kilometer van de grens gereden, maar toch is het een heel ander land. Het is iedere keer hetzelfde, de grens is niet alleen een geografische afscheiding, maar ook een culturele. Thailand kende een lange periode van relatieve rust, zonder koloniale overheersing. In het gebied waar we nu rijden hebben de Fransen tot 1905 gezeten, maar daarna was het weer rustig. Die rust blijkt overigens niet uit de vele checkpoints op de weg. Er is enige spanning tussen Cambodja en Thailand en ook dat is overigens terug te voeren op die Fransen. Die hebben Angkor Wat en Prah Vihaer in het noorden van het land aan Cambodja gegeven, die hadden de Thai ook wel willen hebben.

Vandaag hebben we een bloesemdag gehouden, door foto's te maken van prachtige bloeiende bomen. Dat kan hier, maar met de beste wil van de wereld niet in Cambodja. Vaak hebben we gezien hoe daar een boom werd omgehaald langs van de kant van de weg om tot houtskool te verwerken. Er is duidelijk een hogere staat van welvaart in Thailand, zeker in dit deel. Er staan mooie houten en stenen huizen en slechts af en toe nog een houten hutje. Maar wat ik niet begrijp is waarom hier het verkeersgedrag opeens zoveel vriendelijker is. Als er een enkele keer wordt getoeterd dat hangt er ook iemand uit het raam om die toeter met gezwaai te ondersteunen. Bij de checkpoints is sprake van een chicane. We hebben nu al meerdere keren meegemaakt dat een ons tegemoet rijdende auto wacht totdat wij deze er doorheen zijn. Wat maakt dat een zichtbaar in hogere welvaart levende bevolking niet meer als een idioot over de weg scheurt? En hoe komt het dat verkeersregels weer min of meer in acht genomen worden? Dat het hier groener is met meer beplanting en mensen van hun tuintjes meer maken snap ik. Dat zie ik in mijn werk ook. Mensen die het financieel moeilijk hebben laten dat vaak zien door hun tuintje niet te onderhouden.

Je komt weleens in de verleiding het om te draaien: Als je geen zin hebt om je tuintje te onderhouden, dan wordt het met de rest ook niks. En begin er dan eens mee het plastic en zo eruit te halen, zodat de koeien die langskomen de plastic zakken niet naar binnen werken (in Laos meerdere keren gezien!). Zo gemakkelijk zal het hier in Zuidoost Azië toch niet liggen. Als je belangrijkste probleem is iedere dag iets te eten te krijgen, dan zijn alle andere zaken van ondergeschikt belang. Maar hier in Thailand, waar de tuintjes wel groen zijn en het verkeer redelijk gedisciplineerd, daar speelt vervolgens weer iets heel anders. Nog net in Cambodja spraken we met een man, die nauw betrokken is bij het opknappen van de spoorlijn, lopende vanaf de Thaise grens naar Sihanoukville aan de kust. Een slimme, ondernemende vent, die prima Engels sprak, ook al vond hij zelf dat het wel meeviel. We vertelden hem over zijn ervaringen met de kennis van het Engels in Thailand. "Ik sprak een Thai die bij het project van de trein is betrokken en vroeg hem waarom hij geen Engels sprak. Weet je wat hij zei? Omdat ik mijn taal zo mooi vind!”, begon hij. "Dat is een nationalist!”, ging hij verder. "Hier in Cambodja spreken ook kleine constructeurs tenminste een beetje Engels. Die Thai niet”, voegde hij er nog aan toe, voordat hij werd opgehaald door een auto met daarop een tekst die verwees naar de spoorlijn. Toen ik vervolgens naar zijn toilet in een golfplaten hutje achter in de tuin ging, gleed ik bijna uit over de modder. En dit is nog wel het droge seizoen. Wij zouden er allang een tegelpaadje hebben aangelegd. En de rotzooi op het erf hebben opgeruimd. Het is hier echt een heel andere wereld.

 

Vrijdag 3 februari Soi Dao - Chantaburi 72 km

Trut

Zoals eerder beschreven, ik onderga een massage graag in stilte. Optimale ontspanning. Gisteren ging het alweer fout. Na een korte (43km) maar pittige etappe (we zijn het klimmen wat ontwend) waren we al vroeg aangeland in het Soi Dao Resort en Spa. Spa wil hier zeggen dat ze een bedrijfsonderdeel hebben waar je gepamperd kan worden. Pedicures of massages enzo. Rest van het resort leeg, we waren weer de enige gasten, dus de masseuses moesten even opgetrommeld worden. Bram lag al relaxt achterover, toen mijn dame uiteindelijk ook arriveerde. Op de brommer natuurlijk.

"Tut,tut,tut,tut” begon ze onmiddellijk, toen ze mijn voeten zag. Ging meteen een natte handdoek halen. Ik kwam net onder de douche vandaan, maar het eelt onder mijn voeten is een beetje donker gekleurd na al dat fietsen met open fietssandalen. Ook al ben ik al drie keer naar de pedicure geweest voor het groot onderhoud van mijn voeten. Toen begon ze over mijn gebruinde benen. Waarom trok ik geen lange broek aan, toch zonde om zo bruin te worden. Dat witte op die bovenbenen, dat is pas fraai. En die droge huid, waarom nam ik geen oilmassage? Ik moest echt vaker voetmassage laten doen, zo kon het echt niet langer. "Ja,ja” zei ik, "next time”. Ik begon me al een beetje opgelaten te voelen. Van optimale ontspanning was niet echt sprake.

Vervolgens maakte ze een opmerking over de omvang van mijn kuiten, waar ze weinig subtiel haar elleboog in zette om de massage kracht bij te zetten. Au. Mijn armen waren van ‘t zelfde laken een pak, veel te bruin en veel te droog. Mijn nekspieren konden ook haar goedkeuring niet wegdragen, veel te stiff, evenals mijn rugspieren. Hoe oud ben je eigenlijk, wilde ze en passant nog weten. 54. Oh, je lijkt veel jonger, 47. Nou, daar was ik dan wel weer enigszins blij mee,na alle minpunten, maar statistisch was dit natuurlijk niet zo'n significant verschil. Vorige week had ze nog een andere Nederlandse fietsdame op de massagetafel gehad. 50, en in buitengewone good shape. Ze keek erbij alsof ze dat voor mij niet van toepassing achtte, althans dat interpreteerde ik zo, inmiddels al wat lamgeslagen door alle kritiek.

Maar ze was nog niet klaar. "Zijn jullie al bij de waterval geweest, de toeristische trekpleister van Soi Dao?” Nee dus, we hebben inmiddels al wel genoeg watervallen gezien, bovendien zijn ze in dit droge seizoen meestal drooggevallen. "De market dan, in Aranyaprathet?” Ook niet. Hoe dat dan toch kon, vanuit Cambodja de grens over komen en de market missen, met al die goedkope shoppingdeals. Tut, tut,tut,tut.

Trut.

Vrijdag 4 februari Chantaburi- Chao Lao beach 49 km

Zaterdag 5 februari, rustdag

Lummelen

De ober hebben we gevraagd een fles koud water te brengen en een fles bier, met twee glazen. Verder graag een mangosalade (niet zo spicy), gegrilde garnalen en steamed rice. De glazige lege blik van de jonge ober is niet helemaal geruststellend. Het schiet ook niet zo op. Na enige tijd krijgen we twee flessen bier, ongeopend. De buren, die behalve aan het bier ook aan de whisky zijn, hebben een opener, te leen, want straks hebben ze die zelf weer nodig. We wachten op wat verder komen gaat, we hebben geen haast.

We zijn aan het Thaise strand, zuidoostelijk van Bangkok, dat op slechts 2 tot 3 uur rijden met de auto ligt. Zeker in het weekend zou het hier heel druk zijn met Thai die van de zee komen genieten. Ik had brede boulevards verwacht met hoge witte torenflats waarin al die duizenden badgasten ondergebracht worden. Dat blijkt helemaal niet het geval te zijn. Over het algemeen kleine resorts met leuke bungalows voor niet al te veel geld. We hebben het strand op ongeveer 100 meter. Voor de lunch zijn we een paar kilometer noordwaarts langs het paradijselijke strand gelopen. Een heerlijk briesje waait ons koele lucht toe onder ons bamboe afdakje. Af en toe komt er een speedboat langs met "een banaan”, met daarop joelende Thai, zeker als die omvalt en iedereen in het water ligt. Er zijn ook wat zwemmers die met kleren en al het water in gaan. Ze zijn hier nogal preuts, al zagen we zowaar enkele stelletjes hand in hand lopen. Ongekend onzedelijk, voor Thaise begrippen. Strandleven prikkelt de hormonen.

We hebben vandaag een rustdag. Een stukje wandelen over het strand en seafood eten, dat is ons plan. En tussen de bedrijven door een stukje zwemmen in zee. We hebben namelijk wel 7 dagen achtereen gefietst. Nu hebben we nog 4 etappes te gaan naar Bangkok en nog 9 dagen voordat Lisanne en Sander in Bangkok aankomen. We gaan nagenoeg de 5.000 kilometer halen. Marijke rekende het net uit, het ziet er naar uit dat we 34 kilometer te kort komen. Bij deze berekening heeft ze geen rekening gehouden met het traject Leiden Centraal – Zoeterwoude Weipoort. Die maffe vrouw van me wil per se op de fiets thuis aankomen. Ik heb al gezegd dat als we dat doen en we komen kilometers tekort om aan de 5.000 te komen, dat we dan over Nieuwkoop naar huis fietsen. Of in Nieuw-Vennep uitstappen. Daar leek ze minder enthousiast over. Maar voorlopig hebben we tijd genoeg om volstrekt zonder schuldgevoel te lummelen. Morgen verhuizen we naar een resort 20 kilometer (!) verderop. We blijven daar misschien wel 4 nachten.

Het is overigens niet zo dat onze reis als een nachtkaarsje uitgaat. Het is heerlijk om in alle rust al die ervaringen de revue te laten passeren. Morgen naar dat prachtige resort met veel activiteiten, waaronder birdwatching en een interessant natuurgebiedje. En als Lisanne en Sander naar Phnom Penh gaan om aan hun vakantie te beginnen, dan gaan wij nog 4 dagen naar Khao Yai, een nationaal park boven Bangkok, om onze wild- en natuurbeleving, die een beetje is tegengevallen tot nu toe, goed te maken.

Ondertussen heeft de ober de gegrilde garnalen gebracht en de mangosalade met de rijst. De garnalen zijn heerlijk en de salade niet te spicy. En de rijst, tja, we missen de sticky rice. Die vonden we allebei heel erg lekker, maar is hier niet verkrijgbaar. Dat moeten we thuis dan maar weer doen, als we de boerenkool stamppot weer gewoon zijn gaan vinden.

Zondag 6 februari Chao Lao beach- Khung Wiman 20 km

Het jaar van het Konijn

3 februari was het Chinees Nieuwjaar. We hebben daar zelf niet zo veel van gemerkt, behalve wat vuurwerk overdag. Dit jaar is het jaar van het Konijn. Niet alleen maar knuffelbaar en schattig, zegt de meester astroloog tevens Feng Shui master Raymond Lo, in een hoofdartikel in de Bangkok Post van afgelopen vrijdag. (NB bijna een kwart pagina groot). Chinese astrologen geloven dat het jaar van het Konijn verborgen agenda's gaat brengen en duistere praktijken. Het Konijn paart dit jaar namelijk weinig harmonieus met het element Metaal. Het Konijn is kennelijk een Hout element. Metaal is een vernietiger van Hout en deze ongelukkige samenloop van omstandigheden kan dus bijvoorbeeld aanleiding geven tot grote (inter)-nationale conflicten. Dat hebben we ook gezien in 2010, toen het een Metalen Tijgerjaar was, bijvoorbeeld hier in Thailand.

Het Konijn is de 4e van 12 dieren in de Chinese zodiak. Daarnaast zijn er 5 basale beïnvloedende elementen: Metaal, Water, Hout, Vuur en Aarde. Deze roteren ook waardoor een 60-jarige cyclus ontstaat. Er is ook nog invloed van de vrouwelijke Yin en de sterker geachte mannelijke Yang. Oneven jaren zijn Yin. Meneer Lo zegt dat de vrouwelijke invloed van Yin in 2011 ervoor zorgt dat het aan de buitenkant allemaal vredig lijkt, maar dat daaronder van alles en nog wat broedt. Het Yin-Metaal is een decoratief juweel. Mooi aan de buitenkant, maar hard van binnen. Yang-Metaal is agressiever, zoals een zwaard. Dat kan leiden tot openlijke gevechten zoals we in 2010 zagen in Thailand en Korea. Door de jaren heen is het Yin-Metalen Konijn geassocieerd met spionage, conflicten en moordpartijen, bijvoorbeeld Napoleons slag bij Austerlitz (in the Netherlands!).

Voor de economie is het voortgezette samengaan van Hout en Metaal een goed teken. Hout is de ondersteuner van Vuur, Vuur is het element dat het geld doet stromen en optimisme genereert. Bankieren is Metaal en zoals Metaal Vuur nodig heeft om te smelten en om te vormen tot handig gereedschap, zo zijn de beurzen en de financiële markten gerelateerd aan Vuur. Dat betekent dat Vuur de economie ondersteunt. Daarom hebben we in 2010 ook het aantrekken van de financiële markten gezien. Dat zullen we in 2011 ook zien, maar het Konijn is een bloem, terwijl de Tijger nog een boom was. En een boom levert meer vuur op dan een bloem, waardoor het economisch herstel in 2011 niet zo voorspoedig zal gaan als in 2010.

Het wordt een goed jaar van Barack Obama. Hij is een stier, een sterk aardeteken en hij kan flink profiteren van metaal en vuur. Dit wordt een jaar waarin hij zich kan profileren en kan oogsten.

Tot slot nog een waarschuwing: 2012 wordt het jaar van de Water Draak. Een Waterjaar brengt angst. Het laatste Waterjaar was 2008, de Water Rat. We weten allemaal wat er toen gebeurd is in de financiële wereld. Beleggers moeten daarom niet langer wachten met investeren, het jaar is zo weer om.

We wilden u deze informatie niet onthouden.

Naast het artikel in de Bangkok Post stond een artikeltje over de diefstal in Maleisië van 725.000 condooms. En een stukje over een man in Cambodja die met een gegrild varken achter op zijn brommer onderweg was naar zijn familie om het Chinees Nieuwjaar te vieren. Hij werd door de politie en de locale slager aangehouden, omdat hij geen vergunning zou hebben. Ze vroegen hem $ 100,--, maar kon voor $ 50,-- zijn tocht vervolgen. Hij was toch nog op tijd bij zijn familie.

Fijn, om weer eens een krantje te lezen!