Week 11 Phnom Penh-Phu Quoc

Ontberingsfactor

Je spreekt het uit als "pffwok”. Het lijkt op een kikker die we horen vanuit onze Weipoortse slaapkamer zo rond Hemelsvaartdag. "Pffwok, pffwok”. Dat geluid luidt een nieuw zomerseizoen in. Nu gaat het hier om Phu Quoc, een eiland voor de kust van Vietnam. We genieten met volle teugen van zon, zee, strand en seafood. Zeker in het resort waar we nu in zitten. Het enige dat onze rust kan verstoren is de aanwezigheid van talloze Russen. Ze houden zich heel rustig, maar hebben hun reputatie tegen. Het is een zekere dreiging die in de lucht hangt.

Gisteren zijn we op het eiland aangekomen en het kostte ons voor het eerst deze ries moeite om onderdak te vinden. Alle hotels en resorts waren vol. Behalve het Hof van Eden, een nieuw resort 5 kilometer vanaf het dorpje. Eén enkele bungalow was nog vrij. Een tikkeltje aan de dure kant (nou, tikkeltje M), maar daarvoor krijgen we dan ook wat. Het is tenslotte vakantie. We konden overigens maximaal drie nachten blijven, maar hebben dat gezien het prijskaartje tot twee beperkt. En toen gebeurde weer wat je als fietser vaak overkomt. "Zullen we dan daarna maar weer verdergaan, terug naar de vaste wal?” We hadden allebei dezelfde gedachte. "Nee”, lazen we elkaar de les, "we hebben wel een beetje rust verdiend, we zouden hier een week blijven.” Bovendien wil ik in een hutje op het strand slapen. Na enig speurwerk internet hebben we dat gevonden. Morgen gaan we daarheen voor nog eens drie nachten. Dus toch weer met wederzijds goedvinden twee nachten afgedongen van het vakantietotaal.

De ontberingsfactor op de graad van 1 tot 10 is hier dus laag. Een 1 zou ik zeggen. In het Hof van Eden dan. Hoe dat morgen is, dat weet ik nog niet. Het is daar veel Spartaanser, maar op de website zag het er zeer idyllisch uit. Het onderwerp "ontberingsfactor” speelt al een tijdje door mijn hoofd. Kwam door onze ontmoetingen met wereldfietsers. Fietsers die soms al jaren fietsen. Het is grappig om deze mensen in action te ontmoeten en zelfs een beetje een van hen te zijn. We meldden al onze ontmoeting met Ivan en net in Vietnam ontmoetten we een Duitser, die al anderhalf jaar rondfietst.

Onze ontberingsfactor proberen we zo laag mogelijk te houden. Het lukt niet iedere keer en dat geeft ook niks, maar een beetje warm mag het water toch wel zijn als je al het stof van je af wil wassen. En een bed hoeft voor ons niet altijd keihard te zijn. Wereldfietsers leggen daarentegen andere criteria aan. Ze hebben altijd een tentje bij zich en overnachten daar zeer regelmatig in. Die Duitser had het over de helft van het aantal overnachtingen, Ivan sliep nog veel vaker in de tent. Het Franse stel dat we ontmoetten met hun twee kinderen idem dito. Dat heeft te maken met gebrek aan guesthouses of hotels, maar voor langdurig fietsende mensen heeft dat natuurlijk ook een financiële reden.

We hebben een enkele camping gezien op onze reis. Kamperen is hier een meestal kwestie van een tentje opzetten op een stukje vrije grond in een dorpje. Je moet uiteindelijk eten en drinken. Ook viel ons op dat langeafstandsfietsers graag kiezen voor dirtroads. Hoenkeboenkewegen. Een gebroken spaak af en toe nemen ze kennelijk voor lief. Het voordeel van dit soort wegen is natuurlijk dat ze vaak landelijker zijn dan geasfalteerde wegen. Je verschijning baart meer opzien. De verhalen die ze ons erover vertellen maken ons een beetje jaloers, maar we beoordelen dat toch ook met enige scepsis. En dat is grappig. Veel mensen vinden al dat wat wij doen grenzen aan waanzin. Ik hoor het ze nog zeggen: "Vier maanden fietsen?” Het gezicht dat ze erbij trokken was veelzeggend. Anderen waren op voorhand jaloers. Misschien is dat een van de lessen van deze reis. Denk nooit dat je bijzonder bent over wat je doet, het kan altijd gekker, mooier of stoerder. Maar ook: beoordeel dat wat je doet op je eigen grenzen, capaciteiten en wensen.

Onze gemiddelde ontberingsfactor schat ik op 4. Terwijl ik dit schrijft moet ik mijn beoordeling voor vandaag al herzien. Marijke heeft net vastgesteld dat in dit dure resort er even geen warm water uit de kraan komt om het zand en zout van ons af te spoelen. Ook heeft ze om drie uur 's middags al weer honger omdat het restaurant halve porties verkoopt tegen dubbele prijzen. De 1 voor vandaag wordt opeens een 5 (rekening houdend met het prijskaartje). Je zal zien dat die Russen vanavond ook nog feest gaan vieren. Komen we toch nog op een 6 uit. In het resort van morgen zullen we ze niet terug vinden, denk ik. Veel te weinig comfort. Heerlijk! Gaat de ontberingsfactor weer terug naar 3.