Week 4 Batticaloa - Tangalle

Maandag 28 januari 2013 Batticaloa - Arugam Bay 112 km


Media

Wij waren toch al van plan te vertrekken uit Batticaola. Het guesthouse was een leuk plekje aan de rivier, niet eens zo ver van het strand. Een strand dat - zoals we al schreven - compleet leeg was. Zo leeg hoeft nou ook weer niet. 
Marijke wilde zeker weg. Ze had een onrustige nacht. Ze zat onder de rode insectenbeten op rug en buik. Het kon niet van de muggen zijn die zich hier massaal tegoed doen aan mensenbloed. De eigenaar van het complex had naar eigen zeggen constant twee handen nodig om zich tegen de muskieten te verdedigen. Dat vind ik wel een troost, dat de autochtonen er ook last van hebben. End of the rainy season.  Wat voor beest Marijke zo te pakken had genomen is onopgehelderd gebleven. Vlooien misschien? Ze heeft vandaag maar alle kleren in de was gedaan of uitgehangen.
We zijn wel toe aan wat rust. Bijna 1400 km gefietst inmiddels in krap 3 weken. Arugam Bay, meer dan 100 kilometer naar het zuiden lijkt ons een leuke bestemming hiervoor. Van daaruit kunnen we ook nog excursies ondernemen naar natuurparken. Het is een surfoord, maar in dit seizoen zijn de golven niet hoog genoeg. Het is even de vraag of we er een of twee dagen over gaan doen, onzeker over overnachtingsmogelijkheden. We zijn hier immers nog in niet-toeristische streken, Tamilgebied. Rond negen uur zijn we al op het punt dat we moeten beslissen of we doorrijden of 35 kilometer landinwaarts een (op internet opgezocht) overnachtingsadres opzoeken. De forse wind die we de eerste weken zo tegen hebben gehad, jaagt ons nu voort met een gemiddelde snelheid van meer dan 22 kilometer per uur. Doorrijden dus, maar dan wel nog even bananen kopen. Kan je lekker op fietsen. 

Terwijl Marijke aan de overkant van de straat inkopen doet verzamelt zich een groepje mannen rond de fiets. Een groepje dat al snel aanzwelt tot een groep en nog net geen menigte wordt. Allemaal mannen, geen vrouw te bekennen. Of het moeten de schoolmeisjes zijn die in meer of mindere  mate gesluierd over straat gaan. Er wonen hoofdzakelijk moslims in deze streken. Burka's zijn geen uitzondering.
Het is goed te merken dat hier nog weinig toeristen komen. Onderweg worden krijgen we voortdurend begroetingen, aanmoedigingen en opgestoken duimen. Uit de zwijgende net-niet-menigte richt een man in het Engels het woord tot me: "I am media". 
Journalist dus, van de plaatselijke krant, helaas alleen in Tamil. S. Sirajudeen blijkt hij te heten en hij neemt een foto en als we het goed hebben begrepen komt er van ons een stukje in de krant van Kalmunai. Ik heb zijn emailadres en zal er nog eens naar informeren. 
De 112 kilometer naar Arugam Bay overbruggen we in vijf uur, het laatste stuk opeens nog een beetje heuvelachtig.
Bij de eerste de beste poging een leuke stek te vinden is het raak. Een hutje pal aan zee. Eenvoudig maar schoon. Met wifi en bier. Dat laatste is in hindoe- en moslimstreken niet vanzelfsprekend. Maar dit is dan wel toeristisch gebied, gelukkig low season.
 's Nachts hoor je het bulderen van de golven. Ook buiten het seizoen zijn de golven  jaloersmakend voor de surfers in de Katwijkse branding. Ik kan je vertellen dat dat lekker slaapt. Hier houden we het wel even uit, na 1500 kilometer.
Woensdag 30 januari rustdag
Donderdag 31 januari rustdag

Mannenland

Sri Lanka is een mannenland. Vrouwen zijn haast onzichtbaar, althans in deze niet-toeristische streken. In hotels, winkels en restaurants maken mannen (jongens vooral) de dienst uit. Bedienen, receptie, kamers poetsen. Ook naar school brengen is een mannentaak. Schoolkind in wit uniform op stang van de fiets of op de buddyseat van de brommer. Er zijn ook verwende nesten die met pappa's tuk-tuk naar school worden gereden. De kinderen worden hier trouwens niet zo vrijgelaten als in Laos. Langs de drukke wegen is er altijd wel een pappa die in de gaten houdt dat ze niet door langsvliegende bussen worden verpletterd.
Waar de vrouwen zijn is me niet helemaal duidelijk, thuis en binnen waarschijnlijk. Eten koken. Eindeloze hoeveelheden curry's in allerlei variaties, met ingrediŽnten die manlief op de markt heeft gekocht. En aan de weg werken, in de verzengende hitte met een schop de berm egaliseren. 
De enige plek waar veel vrouwen waren was in Jaffna, op de markt in de winkeltjes waar prachtige sari's werden verkocht. Ik heb wel even staan twijfelen, het zijn kleurrijke lappen stof, met bijpassend effen stukje voor de blouse en een elegante sjaal. 5000 roepies, 30€. Maar wanneer ga ik dat dragen? Voor tafelkleed zijn ze niet echt geschikt vanwege de asymmetrische bedrukking. En bovendien minstens een kilo extra bagage. Tot nu toe heb ik het kunnen weerstaan dus.
Terug naar die mannenwereld. Een alleenreizende Zweedse vertelde dat ze in restaurants vaak nauwelijks bediend werd, omdat er gewacht werd tot haar man zich bij haar zou voegen. Maar zelf merk ik er niet zoveel van, ik ga gewoon bananen kopen en vraag de weg. Ze kijken ook niet bovenmatig naar mijn blote fietsbenen en -armen. Maar ons dagelijkse blikje bier halen in de met tralies afgegrendelde beer- and wineshop laat ik Bram doen. Mannenwerk.


Rust in Arugam Bay

We verbleven maar liefst vier nachten in Arugam Bay. Het surfoord in low season. Het was er heerlijk.
Ik zal het proberen te beschrijven. Ons eenvoudig stenen bungalowtje stond op 4 meter lopen van het strand. 's Morgens voor het ontbijt even zwemmen in zee. Alhoewel van zwemmen was niet echt sprake, de golfslag was te heftig.'s Nachts kon je de bulderende golven goed horen. Ok, uit dezelfde zee kwam 8 jaar geleden een alles verpletterende tsunami, maar daar moet je maar niet teveel aan denken. Ik had nog wat zitten lezen op internet over de tsunami en daar waren ook nogal wat flimpjes bij. Maar daar ga ik later nog wel eens naar kijken, niet goed voor de nachtrust. Hutje had een betonnen vloer, een simpel tweepersoonsbed met klamboe, een fan en een -ongetwijfeld later aangebouwde- badkamer over de volle breedte van het huisje. Met twee douchekranen, allebei koud, een losse kraan uit de tegenoverliggende muur en een wastafel ook met twee kranen, uiteraard allebei loszittend. Uit de bovenste kwam water waarmee je ook tanden kon poetsen. Die stak echter over de rand van de wastafel heen, dus de rest kon je ook meteen meewassen. Veranda met twee stoelen en een hangmat. 
Er werd niet gepoetst, maar zo'n huishouden heb je natuurlijk zo gedaan met zijn tweeŽn.
In de zanderige tuin met pijnbomen en palmen, iedere ochtend aangeveegd door een zwijgzaam mevrouwtje veel slaperige honden en lawaaierige kraaien. Koele wind uit zee, de hele dag, af en toen een langsvliegende zeearend of Jan vanGent. En rust.
Verder was er wifi en bier, beide niet vanzelfsprekend in deze streken.

De eigenaar was een Australier en was naar huis om daar te surfen. Hassan hield de boel draaiende, daarbij geholpen door een lieve jongen, wiens naam we helaas niet onthouden hebben, maar die zo heerlijk schalks" your welcome" kon zeggen als hij weer iets op ons tafeltje had neergezet. Homoseksualiteit is verboden hier, hij zal het nog moeilijk hebben.
Drugs zijn hier ook verboden, maar Hassan zou desgewenst alles kunnen leveren, zei onze overbuurman. Een hyperactieve Turk, getrouwd met een broodmagere spierwitte Litouwse die er uit zag als 18, maar ze waren al vijf jaar getrouwd dus dat zal niet waar zijn. Ze woonden in China, gaven resp. Engels en business op een universiteit in Yunnan. "China wordt nooit een grote wereldmacht zoals zoveel beweren. Het ontbreekt ze volledig aan creativiteit en innovatiekracht". En die arme Chinese kinderen studeren allemaal accounting, niet omdat ze cijferen leuk vinden maar omdat dit het meeste oplevert. Hij schetste geen positief beeld van China, het geen nogal aansloot bij onze ervaringen.
We gingen samen met hen op safari in Yala east. Olifanten, weer een luipaard en massa's neushoornvogels. Prachtig.
En verder verbleven er nog twee Zweedse jongens in hun gap year, die zich vooral te goed deden aan de arak. De andere 10 hutjes waren leeg.
Voor, lunch en diner bewogen we 10 meter in de andere richting, onder het bamboedak werden de heerlijkste hapjes geserveerd. Hassan wist wel raad met de grote garnalen die we die ochtend op de markt hadden gekocht. Spicy.

Kortom niks te beleven, heerlijk!

Vrijdag 1februari 2013
Arugam Bay-Monaragalam 78 km

Spaakbreuk(en)

De barre tocht van Jaffna naar Mannar heeft ons bij nader inzien twee spaken gekost. In de hotelkamer in Polannaruwa kwamen we er pas achter.  We hebben drie reservespaken voor elk wiel bij ons. Vanmorgen waren we nog maar zeven kilometer onderweg toen de derde spaak in het achterwiel het begaf. Kennelijk toch ook niet helemaal goed meer na dat avontuur. Gelijk maar gestopt om de spaak te vervangen alhoewel er geen slag in het wiel zat, net als de vorige keer. 
We stopten bij een houten gebouwtje in het rijstveld. Het lag lekker in de schaduw en leek geheel verlaten. De fiets stond nog niet ondersteboven of er stonden gelijk al een paar mannen en jongens om heen. Ook de bewoners van het ogenschijnlijk verlaten gebouwtje bleken al wakker.  De spaak was betrekkelijk snel vervangen. Je krijgt er zo toch handigheid in. Bij het terugzetten van het achterwiel waren de mannen behulpzaam, waardoor de ketting behoorlijk klem kwam te zitten bij het voorblad. Hun bedoelingen waren goed. Nadat ik ook dat euvel had verholpen en de fiets weer overeind stond, stond ik daar met twee hele zwarte handen. De man van het hutje bood hulp door met water en een oude doek aan te komen. Zijn vrouw stuurde hem terug, waarna hij met wat benzine aankwam. Daar worden je met smeer besmeurde handen wel schoon van. Hij moest weer terug voor een stukje zeep, waarna de vrouw mij hielp om mijn handen weer zeepvrij te maken met wat water. En hij kwam weer met een handdoek, althans een lapje dat er voor door moest gaan.
Je zit niet op gebroken spaken te wachten en zeker niet als het je laatste is, maar het was wel een aandoenlijke vertoning zo midden in het rijstveld. Uitgezwaaid door onze nieuwe vrienden konden we onze weg vervolgen. Door een natuurpark, met natte olifantendrollen op het wegdek. En klimmetjes, met tegenwind.
Wij hebben nu nog drie of vier etappes voor de boeg. Hopelijk houden de spaken het verder vol. En zo niet, dan pakken we de eerste de beste transfer naar Negombo en dan gaan we nog een paar dagen met de bus door het land scheuren. Ik ben zo langzamerhand wel benieuwd hoe de wereld er vanuit zo'n bus uitziet. We hebben er inmiddels zoveel zien langskomen en zoveel verhalen over gehoord van reizigers die op die manier reizen, dat we die ervaring eigenlijk niet mogen missen. 
Zaterdag 2 februari
Monaragala- Tissamaharama 82 km

Zondag 3 februari
Tissamaharama - Tangalle 83 km