Week 9 Song Kham - Chat Trakan

23 december Nong Khai - Song Kham 85 km
24 december Song Kham - Pak Chom 65 km
25 december Pak Chom - Chiang Khan 40 km
26 december rustdag Chiang Khan 16 km
 
 
Flappie
Het thuisfront maakt zich zorgen of we wel genoeg kerstsfeer beleven, mogen we uit de diverse mailtjes en whatsapp berichten geloven. Tevens vragen mensen zich af of we nog wel zin hebben in de tweede helft van onze tocht, en of we het nog wel uithouden met elkaar. Het antwoord is 3 x ja. 
Zo hebben we deze week een rood-gouden kerstslinger gekocht om aan ons kindervlaggetje (ter afschrikking van het passerende verkeer) vast te binden omdat het oorspronkelijke vlaggetje op miraculeuze wijze verdwenen is. Het hangt nu tijdelijk aan de buitenlamp van onze houten bungalow, waarin we ter ere van de feestdagen een extra rustdag hebben genomen. Het houtwerk van de bungalow lijkt rijk versierd met draken, maar als je goed kijkt zie je dat het Rudolph is. 
We zijn in Chiang Khan, een dorpje aan de Mekong aan de grens met Laos, dat een grote toeristische trekpleister is in de weekends voor de Thai. Waarom is ons niet helemaal duidelijk, waarschijnlijk de ligging aan de Mekong die hier een mooie bocht maakt tussen de heuvels. Ze arriveren met de hele familie inclusief opa en oma en genoeg voedsel om een week mee door te komen. Dat is wat onnodig, want er is hier vlakbij een levendige markt met drukke Mekong-view restaurants. Op de markt kun je allerlei zaken kopen die je niet nodig hebt, allemaal versierd met een fiets. Kennelijk is de fiets het symbool van Chiang Khan, we zagen gisteren ook zowaar een bordje van een fietsroute. Een fietser zagen we trouwens nog niet.  
Westerlingen zijn er ook niet, behalve een sacherijnige middelbare man die ons pinnig terecht wees omdat we onze schoenen niet uittrokken bij het betreden van een etablissement gisteren. Middelbare westerse mannen zagen we trouwens vaker de afgelopen week. Op jacht naar of reeds in het bezit van een (veel jonger)Thais vrouwtje. Die Thaise vrouwtjes zijn ook op jacht trouwens, ik moet een beetje goed op Bram letten.
Maar terug naar de kerstsfeer: gisteravond had de Thaise familie die naast ons zat in het restaurant allemaal een kerstmuts op. Oma ook, maar die was daarmee zichtbaar ongelukkig. Na de maaltijd deelden ze elkaar cadeautjes uit. Ik mocht hen op de foto zetten. Als dank daarvoor kregen Bram en ik ook allebei een cadeautje, een HelloKitty etuitje. Dat hebben we niet echt nodig, maar het weegt gelukkig niks en het was een passend gebaar in de Kerstgedachte. Twee vreemdelingen ver van huis warm ontvangen in de herberg. Op de achtergrond kerstmuziek, helaas alleen maar Jinglebells. 
Kerstsfeer genoeg dus. Het zijn schatten die Thais. 
We gingen in het restaurant eten omdat het Bram helaas niet gelukt was het konijn te vangen dat in onze achtertuin rondhuppelde. Eén wit en één zwart oor, een prachtexemplaar.  De man van het Mekong View restaurant had hem best wel willen grillen voor ons op zijn grote houtskoolgrill. Tussen de kip en de vis in zoutkorst. 
Maar ondanks dit jammerlijk mannelijk falen kan ik het thuisfront geruststellen: we houden het prima met elkaar vol. Al heb ik vannacht gedroomd, wellicht door al die ongeruste vragen, dat Bram een einde aan onze relatie maakte. Finish, zei hij. Op dezelfde manier als de massagejuffrouw aangeeft dat de betaalde tijd om is. 
Maar vanmorgen bleek dat dromen bedrog zijn gelukkig.
En we hebben zeker zin in het tweede deel van onze tocht. We merken echter wel, dat het meer energie kost dan vijf jaar geleden. We doen regelmatig om half 9 's avonds al het licht uit, terwijl we het vijf jaar geleden tot half tien nog volhielden. 
Dat wordt ook veroorzaakt door het feit dat er 's avonds niks te beleven valt, zelfs de Mekong View restaurants waren om acht uur al dicht. 
De route deze keer is weliswaar wat zwaarder omdat er meer heuvels zijn, maar het lijkt er toch ook op dat we moeten beseffen niet de jongste meer te zijn.
Maar desalniettemin genieten we enorm van het feit dat we dit met elkaar kunnen doen. En we zijn blij de extra kerstkilo's mis te kunnen lopen. Sterker nog, Bram begint net zo dun te worden als toen ik hem leerde kennen. Helaas geldt dat voor mij niet, maar een kledingmaatje minder heb ik toch al bereikt. Alleen daarom al wil ik nog graag twee maanden doorfietsen. 
 
27 december Chiang Khan - Ban Pak Huay 60 km
Slaapvakantie

Slaapvakantie

Als trouwe lezer van onze stukjes hebben wij jullie een beetje op het verkeerde been gezet. Wij schrijven uitsluitend over onze fietservaringen en over wat wij onderweg tegenkomen. Maar eigenlijk zijn wij op slaapvakantie, niet op fietsvakantie. Tenminste als je uitrekent hoeveel tijd wij daarin steken, inclusief voorbereiding. Stukjes over slapen zijn echter niet zo interessant, zou je kunnen denken. Zou dat de reden is dat wij over onze hoofdactiviteit nog niet hebben geschreven? Het zal jullie echter verbazen hoe interessant ons slapen wel niet is.
Reken maar even met mij mee. Gemiddeld fietsen wij zo'n 80 kilometer per dag, met een gemiddelde snelheid van 19 km/uur. Gemiddeld fietsen wij dus iets meer dan 4 uur per dag. De rest van de tijd besteden wij aan bezigheden onderweg, waaronder met name eten en drinken, en proviand inslaan. Voor tempels stoppen wij allang niet meer, daar is zeker hier in Thailand geen beginnen aan. Wij, en dan met name Marijke, was in Vietnam en Laos wel een uurtje per dag kwijt voor het plannen van de route. Dat komt daar dan nog wel bij.
Hoe anders is de tijd die in slapen gaat zitten. Voor een gezonde nachtrust heb je 8 uur nodig. In mijn geval is het zo dat ik soms al voor half negen mijn boek al een paar keer uit mijn hand heb laten vallen. Ik schrik dan wakker en probeer het nog even vol te houden. Streeftijd is half tien. Wij halen dat bijna nooit, soms op een rustdag. Wij staan op fietsdagen meestal om zes uur/half zeven op en het is vaak de wekker die ons dan moet wakker maken. Wij zijn meestal meer dan 10 uur per dag onder de pannen met slapen. Voor het gemak tel ik dan de powernapjes als we aankomen in onze overnachtingsaccommodatie niet eens mee. Komt daar nog bij de voorbereidingstijd voor het uitzoeken waar we zullen overnachten en het (af)keuren van accommodatie. Kost ons ook nog wel een uurtje. Komt daar nog bij dat we allebei wat last van een virusje hebben gehad, wat de slaapbehoefte alleen maar deed toenemen. Kortom we steken veel meer tijd in slapen dan in fietsen. 
Het fijne van al dat slapen is dat het helemaal niet erg is. Ook al zijn de matrassen van zeer wisselende kwaliteit (momenteel zitten wij in een aardig bungalowtje met twee bedden, waarvan de ene matras Aziatisch hard is en de ander veel zachter, maar dan met metalen springveren die in je kont prikken), het maakt geen verschil. Ik ben zo vertrokken, Marijke doet er meestal iets langer over, met de nadruk op iets. Jullie zouden eens moeten weten hoe heerlijk het is om na een fietstochtje door (thans tropisch en) mooi landschap, wat eten hier en daar, wat lezen en samen nog wat keuvelen over wat de dag ons bood, heerlijk te gaan liggen. En dan begint het eigenlijk pas, het dromen. 
Gisteren werd Marijke wakker en vertelde dat ze erg verdrietig was. Ik had haar die nacht verteld in haar droom dat onze relatie over was. Er was geen discussie mogelijk, zei ze. De aanleiding voor deze droom was waarschijnlijk dat we het de dag ervoor hadden gehad over de effecten van zolang los zijn van normale dagelijkse structuren. Dat het aanleiding is sommige zaken eens ernstig in heroverweging te nemen. Het is het raadsel van de droom dat daar dan ook onderwerpen bij betrokken worden waar we het helemaal niet over hebben gehad. Nu wel en de relatie wordt niet in heroverweging genomen. Ik hoop dat dit de thuisblijvers (en Marijke) een beetje geruststelt. Zelf droom ik er nog regelmatig over dat ik nog als deurwaarder aan het werk ben, terwijl ik tijdens de droom mij realiseer al te zijn gestopt en vragen stel of dit allemaal wel door de beugel kan.  Exploten rondbrengen als je gedefungeerd bent.... 
Vaak weten wij nog waarover wij droomden en het is leuk om 's morgens tijdens het bepakken van de fiets het daar nog even over te hebben. En dan weer fietsen, verder met onze droomreis. 
 
Ps: terwijl ik (M) dit stukje op de website zet hoor ik naast me zacht gesnurk. 20.30 u. Streeftijd weer niet gehaald!

28 december Ban Pak Huay - Dan Sai 71 km
29 december Dan Sai - Chat Trakan 82 km