Week 8 Thakhet - Song Kham

16 december Thaket- Vieng Kham 110 km
 
Kerstfeest in Laos

Ook in Laos zijn de voorbereidingen voor de feestdagen in volle gang. Voor het hotel waar wij gisteren sliepen was een kerstboom gemaakt van blauw verlichte draden. Het vrouwelijk personeel had een kerstmuts op en de ober hield het bij een King Arthur kroon. Dat heeft niet zoveel met kerst te maken, maar het stond hem heel leuk en hij liep er heel parmantig mee rond. Hier tref je overigens veel mannen die hun mannelijkheid niet heel erg onderstrepen. Of vrouwen waarvan je denkt dat ze niet zolang geleden nog man waren. 
Na een tocht van 110 kilometer zijn we vandaag in Vieng Kham in een guesthouse terechtgekomen waarachter bouwvakkers aan het werk zijn. Hun bouwactiviteiten gingen vergezeld van onvervalste kerstmuziek met Laotiaanse tekst. De melodie klonk heel vertrouwd, maar ik vraag me wel af of ze ook echt iets aan Kerstfeest doen.  Heel af en toe zien we hier in Laos onderweg een katholiek kerkgebouw, maar verder zijn er alleen maar boeddhistische tempels te zien. Dat er bij hotels wat aan Kerst wordt gedaan valt nog wel te verklaren omdat ze de westerse toeristen willen plezieren. Maar dat gaat voor die bouwvakkers toch niet op. Wij zullen jullie op de hoogte houden van onze bevindingen.
Wij hebben niet heel erg veel behoefte aan een kerstsfeer. Kerst bij een middagtemperatuur van meer dan 30 graden is raar.  Nu hebben wij wel begrepen dat de temperatuur thuis ook niet erg Kerstig is, maar het scheelt toch nog de helft van de temperatuur hier. En de oorden waar wij nu doorheen trekken richting Vientiane, de hoofdstad van Laos, bieden ook niet veel sfeer. Vanavond in een tentje als enige gasten sticky rijst, een soort papayasalad maar dan van komkommer en gegrild varken gegeten. Een Beer Lao moest bij de buren gehaald worden. Wij waren binnen een kwartier weer klaar, maar hebben heerlijk gegeten. Pas in Vientiane zal er wat meer sfeer komen, maar van onze vorige reis in Laos kan ik me herinneren dat ik op kerstavond mijn eten al ophad, toen ze aan Marijke kwamen vragen wat ze ook alweer besteld had. Dat was niet ons meest sfeervolle Kerstdiner ooit. 
Kortom, veel plezier daar in Nederland onder de kerstboom. Wij fietsen deze dagen door prachtige gebieden, licht heuvelachtig met prachtige karstbergen op de achtergrond. Goed om te zien dat er in Laos ook nog natuur is. Best veel eigenlijk in deze contreien. Nog maar een kleine week voordat we Thailand ingaan. Voor de kerstsfeer zal het niet zoveel uitmaken.
 
 
17 december Vieng Kham - Paksan 95 km
18 december Paksan - Ben Hai 91 km
19 december Ben Hai - Vientiane 65 km
20 en 21 december rustdag Vientiane
 
Buddha died
Vijf jaar geleden waren we ook al eens in Vientiane, de hoofdstad van Laos. Het is "same same but different". Meer hippe koffietentjes en bakkerijen, meer winkels waar je ook echt iets zou kunnen kopen (ware je niet op fietsvakantie), een levendige grote nightmarket langs de Mekong en vooral veel meer verkeer. Maar fiets je een paar blokken verder dan is het weer de slaperige provinciehoofdstad van weleer, een paar versleten Frans-koloniale gebouwen, morsige winkeltjes en heel veel straatventers die gegrild vlees verkopen. Worstjes, kippenpoten, vis in zoutkorst (een lokale culinaire topper), eendagskuikens en opengeknipte visjes uit de Mekong. Die is kennelijk bijna leeggevist, want de visjes zijn niet groter dan 10 cm.
De belangrijkste bezienswaardigheden hebben we destijds al gezien. Een paar tempels, een arc de triomf gemaakt van Amerikaans cement dat eigenlijk bestemd was voor een landingsbaan voor vliegtuigen en tamelijk indrukwekkend, een revalidatiecentrum. Voor slachtoffers van UXO's, unexploded ordonances. Bommen verloren door incontinente Amerikaanse vliegtuigen tijdens de Vietnamoorlog, hier de American War genoemd. Laos is het zwaarst gebombardeerde land ter wereld, al waren ze formeel niet eens in oorlog met de US. Na de oorlog verloren nog talloze Laotianen hun leven dankzij deze bommen. Of hun armen en benen.
We hebben dat allemaal al afgevinkt, dus fietsen we deze keer maar een beetje doelloos rond. Deden succesvol een paar noodzakelijke hard-to-get boodschapjes (muesli, zonnebrandcreme, een betere reserve buitenband). 
Genoten een massage en ik ging voor het eerst van mijn leven naar een buitenlandse kapper. Geslaagd experiment al zeg ik het zelf. 

In de tempel tegenover ons hotel was een drukbezochte religieuze ceremonie aan de gang, twee dagen lang. 
Talloze monniken in hun oranje gewaden, veel vrouwen in witte kleding of in hun paasbeste sarong, allemaal een button op van een oudere monnik. Geparkeerde taxibussen in alle straten rondom. In de tempel werd gebeden en bloemen geofferd. Op het plein buiten een feesttent met ronde eettafels, luide muziek en gratis eten, ook voor ons. Verse rijstloempia's, papaya salad, gebarbecuede sticky rice, gefrituurde bananen. Wat is er aan de hand, vroegen we aan een jong meisje dat ons op heerlijk kokospoffertjes trakteerde. Buddha died, zei ze. 
Ok, de sterfdag van Buddha? Een Thaise vrouw, van de (naar ze beweerde niet-zo-scherpe) papaya salad, was er speciaal twee dagen voor uit Thailand gekomen. Ze wilde graag op de terugweg mijn man meenemen, maar dat heb ik niet goedgevonden.
Op zondagochtend volgde een processie. Een lange dubbele rij van monniken trok aan een wit lint een soort praalwagen voort. Op het eerste gezicht leek het een gouden zwaan, maar het was natuurlijk een zevenkoppige naga.  Na de wagen een paar honderd burgers, vooral vrouwen, in het wit. Begeleid door een paar ambulances, politieauto's en militairen met getrokken geweer. In stilte. Indrukwekkend, ook voor types zoals wij die pochen alles al gezien te hebben.
Gisteravond hebben we onszelf getrakteerd op een Belgisch biertje, in het Belgisch biercafé. Naast ons schoof een
-naar later bleek- Russisch koppel aan, dik 70+, Sacha en Alexandra. Sacha had al een bodempje gelegd vooraf, voordat hij in hoog tempo verder ging met grote flessen Beer Lao. Hij wist ons te vertellen dat niet Buddha dood was gegaan, maar de oppermonnik van Laos, 101 jaar oud. Drie maanden geleden al en hij was vandaag pas gecremeerd. Wat zal hij gestonken hebben, meende Sacha. We hebben gelukkig niks geroken. 

Over Sacha kan ik ook weer een heel verhaal schrijven, we ontmoeten opmerkelijke Russen. Of zijn dat alleen maar opmerkelijke types?
Maar nu geen tijd, moet alweer naar de massage. Best druk zo'n rustdag, morgen gelukkig weer fietsen. Naar Thailand! 
 
22 december Vientiane - Nong Khai 30 km