Week 6 Hué - Xepon

3 december Hue Beach rust
4 december Rondrit naar Hue 60 km
5 december Hue beach - Dong Ha 87 km
6 december Dong Ha- Lao Bao 87 km


Voor de verandering eens gewoon een verslag van een etappe, onze koninginnenrit. 

Vanmorgen werd ik om 5 uur wakker met striemende regen tegen het hotelraam. De wind gierde rond het hotel. Lekker wakker worden als je aan de Koninginnenrit van deze reis moet beginnen.
Gisteren hadden we ook al wat regen gehad, maar met name tegen de wind in gereden, tamelijk vermoeiend. Als we een dag eerder weer noordwaarts waren gefietst zouden we de wind mee hebben gehad, maar we besloten nog een toeristisch uitstapje te maken naar Hué, de oude hoofdstad van het Zuid-Vietnamese keizerrijk. We zijn tenslotte op vakantie. 
Even zag het ernaar uit dat we vandaag ook weer de wind tegen zouden hebben. 
Voor de weersvooruitzichten maken we gebruik van 4 app's, die het helaas nooit met elkaar eens zijn. Alle vier de app's pretenderen een beeld te geven van het lokale weer. Helaas is de verwachting vanmorgen vroeg wel heel eensluidend, namelijk regen, alleen de hoeveelheid regen verschilt. Het varieert van 43 mm tot 10 mm, maar in alle gevallen zullen we flink nat worden als we vertrekken. En de vooruitzichten op de app's zijn voor de komende dagen ook niet erg aantrekkelijk, net zomin als het alternatief: een dag ledig doorbrengen in Dong Ha. Er zijn van die plaatsen waarvan het heel begrijpelijk is dat je daar geen andere toeristen tegenkomt. 

We komen erachter dat de wind niet uit het westen komt - de richting die wij op fietsen - maar uit het noorden. Dat scheelt enorm. Het is niet fijn als je ruim 50 kilometer in de bergen moet fietsen met wind tegen. Een afdaling met striemende regen in je gezicht doet soms zelfs zeer. En we hebben hoop dat de bergrug op de grens tussen Vietnam en Laos positieve invloed heeft op het weer aan de andere kant. Wij besluiten dan ook te vertrekken, ondanks de regen. Terwijl wij de tassen aan de fiets hangen houdt een jongeman van het hotel een paraplu boven ons hoofd. Heel lief maar gaat hij de hele dag met ons mee? Wat zal hij denken? Wij kunnen het hem niet vragen en zijn gezicht is uitdrukkingsloos. In het noedelsoep tentje waar we ons ontbijt nuttigen beeldt de eigenaar met swingende bewegingen van zijn lijf uit hoe leuk hij het vindt de bochtige route naar Lao Bao te rijden. Op de motor. 
We slaan linksaf, het eerste klimmetje over een brug tegemoet. De weg golft op en neer en na een kilometer of 20 wordt het droog en even lijkt het alsof de zon doorbreekt. De regenjassen gaan uit, want hoe goed ze ook zijn, je wordt toch nat door het transpireren. Op 23 kilometer zet ik mijn kilometerteller niet meer op de afgelegde afstand maar op de gemiddelde snelheid. De kilometers kruipen voorbij en dat werkt ontmoedigend. Nog 62 kilometer te gaan en het venijn zit 'm vandaag in de staart. Op ongeveer 50 kilometer zit een lange, pittige klim, waar we al een tijdje met ontzag naar uitkijken. We kunnen in plaats van naar Lao Bao, de grensplaats te fietsen ook stoppen in Khe Sanh, een dorpje eerder, maar daarna zou het alleen nog maar dalen zijn. Het is toch fijner om meteen te incasseren wat je vandaag allemaal hebt geklommen. De regen keert echter terug. Niet met hoeveelheden die een voorspelling van 43 mm rechtvaardigt, maar genoeg om de regenjas weer aan te trekken. 
De klim is alles bij elkaar zeker 7 kilometer lang, maar niet overal even steil. De klim gaat weliswaar door bergachtig gebied, maar zoals overal in Vietnam is de streek redelijk dichtbewoond, overal huizen en een enkel dorp met bamboehutjes van bergvolkeren.Afbeelding invoegen
Op driekwart van de klim vallen we binnen bij een eettentje en vullen onze reserves aan en drinken bijna een liter water. Ons idee over het weer en de bergrug lijkt te kloppen. Af en toe valt er nog wel een spatje, maar de regenjassen hebben we weer opgeborgen. De temperatuur is ideaal voor deze inspanningen. Rond de 20 graden. Vanmorgen hebben we een hemdje aangetrokken onder de fietsshirts en die komt tijdens de afdalingen goed van pas. De lucht breekt steeds verder open en de stukken blauwe lucht worden steeds talrijker. Om motivatie te houden tijdens het klimmen denken we eraan hoeveel eerder genuttigde La Chouffe biertjes of bitterballen we nu weer aan het verbranden zijn. De klim vandaag was goed voor een royale portie bitterballen! 
Eindelijk bereiken we de top en storten we ons in de afdaling. Dat gaat af en toe best hard (tegen de 60 kilometer per uur), maar gelukkig is de weg inmiddels redelijk droog. Op een paar kilometer voor Lao Bao zit nog een klimmetje. We zitten er redelijk doorheen en nemen eerst maar nog een drankje bij een supermarktje, dat helaas geen La vache qui rit in de verkoop heeft. We zijn bijna door onze voorraad daarvan heen en in Laos zat dit waarschijnlijk moeilijk te krijgen zijn. In Laos was 5 jaar geleden bijna niets te koop, we hebben niet de hoop dat dit veel anders is geworden.
In het hotel in Lao Bao vallen we op ons bed en prijzen ons gelukkig dat we vanmorgen zijn vertrokken. Het weer viel alles mee.  De bergen bleken ook te doen. Wij zijn trots op onszelf dat we het toch maar geflikt hebben. En de weersvoorspelling voor Laos laat alleen maar zonnetjes zien. Ik hoop wel dat ze dit keer beter kloppen. 
 
7 december Lao Bao rust
8 december Lao Bao - Xepon 50 km
 
Laos
Ik moest even wachten, gebaarde een jonge vrouw in de hal van ons potentiële eerste guesthouse in Laos.  Van achteren in de donkere gang kwam een man aanlopen. In zijn linkerhand een doucheslang en rechts wat gereedschap. This is the place to be, dacht ik. Een Aziaat die aan onderhoud doet, onderhoud van de badkamer nog wel! Onderhoud zit de Aziaten namelijk niet in de genen. Van oudsher werden er hutjes gebouwd van bamboe en als dat versleten was (wat vrij snel gaat in een tropisch klimaat), dan bouwde je gewoon een nieuw hutje. En aan badkamers zijn ze zelf nog nauwelijks gewend. 
Het bleek een terechte conclusie, keurig schoon kamertje, met redelijk zachte bedden, airco en koelkast, 110.000 Kip, 12 euro. De douchekop moest enigszins worden bijgewerkt omdat het water ook omhoog spoot, maar verder hoor je ons niet klagen. 
Vanmorgen op de gladjes geplaveide golvende weg na de grensovergang, tussen twee prachtige natuurparken fietsend, had ik me enigszins zorgen gemaakt over wat aan te treffen op guesthousegebied in Laos. Vanuit upcoming new economy Vietnam rolden we namelijk zo weer de Derde Wereld binnen.
Bamboehutjes op palen, slonzige kindertjes die niet naar school gaan, een vrijwel lege hoofdweg met ongeplaveide zijwegen. Langs de weg lopen kleine tanige vrouwtjes in smoezelige sarong met een mand op de rug op weg naar de akkers. Stoffige stalletjes waar alleen chips, eieren, gedroogde pepers en wasmiddel in portiezakjes te koop zijn.
Is er dan helemaal niks veranderd in vijf jaar tijd?
Maar als je goed kijkt zie je naast de bamboehutjes ook nieuwe houten huizen staan, ook op palen, want dat vinden ze handig ivm het ongedierte en de moessonregen. Af en toe staat er zelfs een auto op het erf. Een eindje verderop bouwen ze zelfs aan stenen villa's, naar Thais model in felle zuurstokkleuren  De grootste verandering zit hem echter in de kindertjes. In plaats van "sabadee" roepen ze nu "goodbye" of zelfs "good morning". Alhoewel ik het Engelse taalonderwijs een warm hart toedraag weet ik niet helemaal of ik dit een vooruitgang vind. 
Maar misschien doen ze dat alleen hier in de grensstreek, we gaan het zien de komende weken. We fietsen eerst richting de Mekong en volgen die dan noordwaarts tot aan hoofdstad Vientiane. Weinig heuvels, hopelijk net zoveel natuur als vandaag, veel lieve roepende kindertjes en geen toeters. We gaan ervan genieten!