Week 4 Hanoi - Ha Tinh

18 november Hanoi - Phu Ly 77 km
 
Nieuws
 
We hebben net het eten op als thuis de telefoon gaat. "Goede avond, met de Volkskrant. Mag ik u even storen?" Ik weet onmiddellijk wat hij wil gaan vertellen. Terwijl hij mij een aantrekkelijk voorstel doet voor een nieuw abonnement onderbreek ik hem. "Wij hebben het abonnement opgezegd omdat we voor langere tijd in het buitenland zijn", en beloof direct van zijn aantrekkelijk aanbod gebruik te maken als we weer terug zijn. "Kan ik u dan misschien een digitaal abonnement aanbieden?" "Weet je wat nou zo lekker is als je voor langere tijd op reis bent?" vraag ik hem. "Dat je de boel gewoon even de boel kan laten". "Ik zit hier natuurlijk om abonnementen voor de Volkskrant te verkopen, maar als ik op reis ben doe ik dat ook." Zo hebben wij afscheid van elkaar genomen en zijn wij zonder digitale krant op reis gegaan. 
Het is mijn streven op reis zo weinig mogelijk het nieuws te volgen. Dat streven is wreed verstoord door de recente gebeurtenissen in Parijs en alles wat er daarna is gebeurd. Het was al niet erg rustig in Nederland natuurlijk toen wij vertrokken. De stroom vluchtelingen en de verschillen die zich daardoor openbaarden in onze maatschappij waren en zijn enorm. In hoeverre is het dan gerechtvaardigd om je daarvan helemaal afzijdig te houden en alleen maar een beetje te fietsen? Die vraag hoeft niet beantwoord te worden, want momenteel volgen we de gebeurtenissen op de voet via NU.nl. Mijn broer meldde als eerste wat er in Parijs aan de hand was. Marijke was er helmaal ontdaan van. "Wat doen mensen elkaar toch aan", verzuchtte ze. Mij laat dit allemaal ook niet onberoerd natuurlijk en ik hoop altijd maar dat mensen hun verstand niet verliezen en op wraak uit gaan. Dat lijkt ook nu niet te gebeuren gelukkig. 
Vandaag las ik dat een vriendschappelijke voetbalwedstrijd tussen Duitsland en Nederland is afgelast vanwege concrete terreurdreiging. Ministers Schippers en Hennis zijn in veiligheid gebracht. Er is niets gevonden of gebeurd. Hennis sprak van een nederlaag. Ik vind dat een rare kwalificatie. Ze zat met haar hoofd waarschijnlijk nog bij de sportieve gebeurtenis. Een nederlaag tegen wat? Niet tegen terroristen, want er is niks gebeurd. Okay, er is angst voor nieuwe aanslagen tijdens grote evenementen waar veel mensen bij elkaar komen. Op voorhand al die evenementen afgelasten, om maar zeker te zijn dat in elk geval daar niks voorvalt, dat is een nederlaag. Maar in dit geval waren het de veiligheidsdiensten en de politie (neem ik aan) die met informatie kwamen dat er mogelijk iets zou gaan gebeuren. En dan ontstaat een duivels dilemma. Ga d'r maar aan staan. Maar om dan van een nederlaag te spreken ......... 
En wij, wij fietsen ondertussen gewoon maar door en houden ons - zoals jullie begrijpen - ondertussen bezig met wat er thuis gebeurt. Zo las ik ook dat de brandweer overal de handen vol heeft aan de gevolgen van de storm. En dan ben ik heel erg blij dat ik hier ben en niet thuis. Zo zitten er ook leuke kanten aan het volgen van het nieuws. Ik hou het erin. 
 
19 november Phu Ly - Phat Diem 77 + 10 op zoek naar restaurantAfbeelding invoegenAfbeelding invoegen
20 november Phat Diem - Sam Son beach 81 km
 
Arbo
 
Het lijkt erop dat ze hier geen Arbowetgeving hebben. Of misschien is die is er wel maar wordt niet nageleefd. Net als de verkeersregels. Er circuleren hier T-shirtjes met een stoplicht erop. Groen: you can go. Oranje: you can go. Rood: you can still go. Nu zou er in Nederland ook wel een markt zijn voor deze shirtjes, gezien het weggedrag van menig fietser. Maar hier is het wel opletten geblazen. Behalve in de ochtendspits in Hanoi als elke kruispunt bewaakt wordt door een paar politieagenten. Dan mogen ze niet meer door rood rijden en ook niet alvast optrekken als het nog vijf tellen duurt voordat het groen wordt (je hebt hier van die handige tijdsaanduidingen op de stoplichten). Bovendien moesten ze allemaal aan de rechterkant van de weg blijven, dus niet links tegen de stroom in. Dat gaf een hoop rust maar helaas staan die agenten niet op ieder kruispunt in Vietnam. 
In het wegverkeer geldt het recht van de sterkste. Bussen en vrachtwagens hebben altijd voorrang. Dan komen de personenauto's maar gelukkig zijn er dat niet zoveel. En dan de miljoen toeterende brommers en vervolgens wij arme fietsers. Samen met de schoolkinderen op hun rammelfietsen verkeren we onder aan de pikorde. Die schoolkinderen vormen overigens nog een veiligheidsrisico op zich, maar daarover zullen we later misschien nog wel eens verhalen. 
Om onze status wat op te vijzelen hebben we in Hanoi een toeter op batterijen aangeschaft. Vier deuntjes heeft hij, maar het deuntje dat klinkt als een kanarie in doodsangst blijkt het effectiefst in de brommeroorlog. Die klinkt namelijk totaal anders dan hun eigen monotone toeters. Ze kunnen er wel om lachen onze brommervrienden en gaan wat makkelijker aan de kant. Ook helpt hij goed tegen overstekende marktvrouwen, die al keuvelend met een collega aan de overkant zonder uit te kijken de straat over steken.
Tot nu toe hebben we in het algemeen rustige weggetjes weten te vinden en blijven we zoveel mogelijk weg van Highway 1. We waren een beetje bang dat de toegenomen welvaart in Vietnam geleid had tot meer personenauto's, maar dat is gelukkig niet zo. Hun nieuwe geld wordt geïnvesteerd in huizen. Overal wordt beton gestort en klinkt getimmer en gezaag. Vandaar dat ik alles kan vertellen over arbeidsomstandigheden. Maar nu eerst even het zwembad in, het blijft tenslotte vakantie. Maybe later. 
 
21november rustdag Sam Son
22 november Sam Son - Thai Toa 120 km
 
Zooltjes

Tijdens het opruimen van mijn kledingkast, vlak voordat wij op reis gingen, kwam ik bij de afdeling schoenen twee mooie, een beetje dunne leren zooltjes tegen. Op de verpakking stond dat het merk ook dikkere zooltjes in het assortiment had. In mijn fietsschoenen had ik al een tijdje de zooltjes van een paar zomerschoentjes. Laat ik mijzelf eens verwennen, dacht ik, ga op zoek naar lekkere zooltjes voor de schoenen waar ik de komende vier maanden mee zal fietsen. 
In de sportzaak hadden ze natuurlijk niet het merk zooltjes dat ik op het oog had. "Je moet je schoenen ook meebrengen voor het uitzoeken van nieuwe zooltjes", vertelde de verkoper. Ik dus weer op de fiets terug naar huis om mijn schoenen te halen. Het moesten hoe dan ook mooie zooltjes worden. Del verkoper aanschouwde de schoenen en kwam tot de slotsom dat zooltjes van het merk Sunbed voor mij ideaal waren. Kunststof zooltjes met een bobbel erop voor optimaal comfort en je kon ze zelfs in de wasmachine wassen tot 30 graden. Kosten 35 euro. Mijn vraag of dergelijke zooltjes ook in leer verkrijgbaar waren beantwoorde de verkoper bevestigend, maar dat moest ik echt niet doen. Leer droogt niet. 
Op de parkeerplaats, misschien zelfs al in de sportzaak had ik mijn twijfels. Een fenomeen dat iedereen volgens mij wel kent. Hoeveel kledingkasten ik beroepshalve wel niet heb leeggehaald met ongebruikte items. En bij het opruimen van mijn eigen kledingkast heb ik ook kledingstukken aangetroffen waarvan ik niet wist dat ik ze had en heb onlangs nog een aantal paar schoenen in de kledingcontainer gegooid die nauwelijks waren gedragen, doordat ze niet bevielen. Die bobbel op mijn nieuwe zooltjes zat me dwars. 
Een jaar of acht geleden ben ik op herhaaldelijk aandringen van mijn pedicure naar de podoloog gegaan. De combinatie van mijn hamertenen met een doorgezakte voet zou in de toekomst zeker problemen op gaan leveren. Mijn boodschap aan de podoloog was dat ik geen klachten had.  Desalniettmin stond ik na een half uurtje buiten met een paar orthopedische zooltjes. De glasplaat die in verbinding stond met zijn computer vertelde hem dat ik voor een optimale drukverdeling echt zooltjes nodig had. Zooltjes met een bobbel erop. De eerste maanden verstreken probleemloos. Maar na verloop van tijd kreeg ik last in mijn rechtervoet. Terug naar de podoloog, die besloot de bobbel nog iets groter te maken. Heel even ging dat goed, maar de pijn kwam terug. Dan maar naar een andere podoloog, in dezelfde paktijk. Dat was misschien niet slim. De bobbel werd nog iets groter en uiteindelijk besloot ze tot een orthese van een soort silly putti waarmee ze een ondersteuninkje onder een teen maakte. Binnen een half uur verging ik van de pijn en heb alles in de kledingkast gefikkerd. Na verloop van tijd zijn de klachten overgegaan, zonder zooltjes. En nu liep ik dus weer met zooltjes met een bobbel in een plastic tas. Weliswaar zachter dan op die orthopedische zooltjes, maar toch.
Of het alleen aan die bobbel ligt of (ook) aan het plastic waar de zooltjes van zijn gemaakt weet ik niet, maar in de loop van de dag leek het wel of mijn voeten eraf brandden, zeker als ik er veel druk op uitoefende (klimmen). Zodra ik mijn schoenen uitdeed was de pijn weg. 
Vandaag heb ik bij een marskramer langs de weg voor 100.000 Vietnamese Dong (ongeveer 4 euro) nieuwe leren zooltjes gekocht, zonder bobbel. Gewoon plat. En ik heb heerlijk gefietst! 120 kilometer, gedeeltelijk door de regen. Mijn zooltjes zijn inderdaad nat en geven af aan mijn sokken. Who cares? Afbeelding invoegen
 
23 november Tai Toa - Nam Den 100 km
Afbeelding invoegen
24 november Nam Den - Ha Tinh 103 km
 
Risico
Ik zou nog wat schrijven over arbeidsomstandigheden. Nee, niet over mijn eigen fietsers CAO, maar over die van de Vietnamezen. Als ik het FNV was, sloot ik het laag-scorende Nederlandse filiaal en begon ik hier een dependance. Er valt hier nog veel te bevechten. Zo lijkt de werkweek uit 7 dagen te bestaan, de zondag is een dag als alle andere. Alleen de schoolkinderen gaan niet naar school op zondag, maar op andere dagen gaan ze ook maar een paar luttele uurtjes, dus dat verschil valt niet zo op. Verder wordt er net zo hard aan de weg gewerkt of aan huizen (en kerken!) gebouwd als op andere dagen van de week. Als wij 's morgens om 7 uur op de fiets zitten zijn ze al bezig en nu is het bijna 5 uur en de bouwvakkers zijn nog bezig aan de uitbreiding van ons hotel (dat trouwens Sailing Towers heet, heb je dat ooit gezien, zeilende torens? Ik hoop maar dat ze blijven staan vannacht). Vrouwen doen even zwaar werk als mannen, ze sjouwen met stenen en draaien cement. We zagen een tenger vrouwtje fietsen met een stalen H-balk van 10 meter. Bijzonder ook wat ze allemaal vervoeren op fietsen en brommers, maar dat is weer een ander verhaal.
Terug naar de arbo: er wordt gelast zonder oogbescherming, geboord zonder gehoorbescherming. Ook een metalen buisje doorzagen vormt geen aanleiding tot het dragen van een veiligheidsbril. En planken doorzagen met een giga cirkelzaag op 10 cm van je teenslippers is hier geen enkel probleem. De bouwvakkers hier beneden staan zonder enige zekering op een smal randje. Afbeelding invoegenVan bouwhelmen, veiligheidsvesten en verstevigde schoenen hebben ze hier nog nooit gehoord. Maar ondanks dit is het een vrolijk, vriendelijk en goedlachs volk, dat de dingen lijkt te nemen zoals ze zich aandienen en ze ogen niet ongelukkiger dan het Nederlandse volk van zeurpieten en mopperkonten. 
Mijn gedachten gaan terug naar mijn laatste maanden in de gehandicaptenzorg. In plaats van ons gezond verstand te (blijven) gebruiken moest er een Prospectieve Risico Inventarisatie worden gedaan voor iedere verstandelijk beperkte medemens. Ik wou dat de bedenker daarvan een stage in Vietnam had gelopen. Dan had hij misschien bedacht dat het kennen van alle mogelijke toekomstige risico's en het bedenken van maatregelen voor het geval dat, een mens niet persé gelukkiger maakt. 
Wij namen ook risico's vandaag. In onze wens op zo rustig mogelijke wegen te fietsen maakten we een "foute" keuze. Als we tussen de highway 15 en de spoorlijn blijven kan er niks gebeuren zei ik tegen Bram. Er gebeurde ook niks, we kwamen via kleine weggetjes in een prachtig dal, rustig, hier en daar een huisje en wat loslopende koeien. IJsvogels en een valkje. Maar de weg liep dood en we konden 15 km terugfietsen. Maar zo'n mooi dalletje hadden we hier nog niet gezien. En er werd niet getoeterd!