Week 17 Takua Pa - Phuket

17 februari Takua Pa - Phang Nga 68 km
18 februari Phang Nga - Nai Yang Beach 76 km. Totaal 5723 km. 
18 - 22 februari uitrusten in Nai Yang beach, Phuket  
 
 
26000
Veilig uitpuffend aan de rand van het zwembad in ons laatste hotel durf ik nog wel een stukje te schrijven over de Thaise verkeersveiligheid. Die is namelijk bedroevend. Althans als we de statistieken mogen geloven. Jaarlijks komen hier 26.000 mensen om in het wegverkeer. Dat komt neer op 44 mensen per 100.000 inwoners en daarmee staat het na Namibië op de weinig eervolle tweede plaats van deze droevige wereldranglijst. Het aantal doden is in vijf jaar tijd verdubbeld. De verkeersdoden zijn vooral brommer-, motor- en scooterrijders.
Nederland is met 4 doden per 100.000 een van de tien veiligste landen ter wereld, althans wat het wegverkeer betreft. 
Toch oogt het Thaise verkeer op het eerste gezicht niet onveilig. Brommers, scooters en motoren vormen nog steeds de hoofdmoot alhoewel het autoverkeer sterk is toegenomen de laatste jaren. Thaise autochauffeurs gedragen zich jegens ons buitengewoon hoffelijk en de brommers rijden in tegenstelling tot hun Vietnamese collega's in het algemeen aan de juiste kant van de weg. We hebben ons nooit echt onveilig gevoeld en zagen in twee maanden Thailand slechts één ongeluk, een botsing tussen een brommer en een rollende-keukenbrommer. We konden de ernst daarvan niet goed overzien omdat er al een politieauto voor stond, maar zo op het eerste gezicht leek de schade beperkt tot rondslingerende noedels en brokjes tofu.
Maar alleen al in de Nieuwjaarsnacht vielen er 400 doden. Een grote risicofactor in het Thaise verkeer is ongetwijfeld het rijden zonder helm.
De brommerhelm is hier al bijna 20 jaar verplicht, maar ik schat dat nog geen kwart een helm draagt. En nog eens tien procent draagt wel een helm maar met de bevestiging losjes bungelend in de nek. Voor kinderen wordt zelden of nooit een helm aangeschaft. Soms zie je hele families in grote vaart op de brommer langskomen, de ouders met een al dan niet vastzittende helm en de twee daartussen geklemde kinderen helmloos. 
De politie controleert soms wel maar is af te kopen met een paar honderd bath. Een Duitser in wiens tentje we vanmorgen ontbeten vertelde dat hij altijd een paar biljetten rechts op het het dashboard heeft liggen, want als rechtgeaarde Duitser hou je er van om hard te rijden. Dat gaat al jaren goed, zei hij.
Op dezelfde wijze wordt de verplichting tot het dragen van autogordels (alleen op de voorstoelen) gehandhaafd.
Hele schoolklassen worden zonder enige vorm van bescherming vervoerd in de open taxi's, de songthaews en in de laadbak van een Toyota Hilux, hier veruit de populairste auto. Soms zie je volgeladen vrachtauto's rijden met de werkmannen bovenop de lading. Met tachtig kilometer per uur komen ze ons voorbij. 
Een andere belangrijke oorzaak is drunken driving. Dat zien we gelukkig nooit omdat we ons na zonsondergang nog zelden op de fiets wagen, maar het is echt een groot probleem. De Aziaten kunnen net als hun verwanten de Indianen niet goed tegen alcohol.  En ze drinken het graag, de mannen vooral. We schreven daar al eerder over. Onze lieve guesthouse-mevrouw in Ayutthaya was in de Nieuwjaarsnacht op de stoep aangereden door een dronken brommerrijder, met een diepe vleeswond in haar been als gevolg.
Langs de weg zie je regelmatig waarschuwingsborden tegen rijden met alcohol op. De boodschap wordt ondersteund met dramatische beelden, bijvoorbeeld van een jonge brommerrijder die op straat zit te kermen omdat zijn beide benen eraf zijn gereden.
Maar tot nu toe helpt dat weinig, er zullen strengere maatregelen getroffen moeten worden, cq ze zullen beter moeten worden gehandhaafd. 
Van de politie moet je het kennelijk niet hebben, maar het leger blijkt wel tot rigoreuze maatregelen in staat. Op heel Phuket is namelijk op het strand geen strandstoel of parasol meer te vinden. Met groot materieel zijn vorig jaar de stranden schoongeveegd omdat het strandstoel-gebeuren in handen was van de Russische maffia en ander minder fijne types. 500 bath (13,50 €)  voor toegang tot het strand was kennelijk op sommige plekken heel gewoon. Terwijl het strand openbaar is en geen privébezit. 
Maar het leger heeft geen alternatief geregeld en op een tropisch strand kun je helaas niet in de zon liggen zonder gekookt te worden. De zee koelde ook al niet zo af, het leek wel lauwe kattenpis. Daarom zitten we vandaag maar gewoon bij het zwembad in de prachtige tuin van ons resort, die wel voorzien is van comfortabele ligbedden. Tot slot dus een accommodatie die de naam resort wel echt verdient. Manlief maakt op ons balkonnetje in de schaduw een tropische fruitsalade als lunch. Straks nog een massage in een open tentje langs het strand en een (=2) happy hour cocktail(s) op het dakterras (tsunami-veilig....) bij the Skyebar. 
Het is nog even een paar dagen afzien. 
 
Laatste avontuur

Straks worden we opgehaald en worden we herenigd met onze ingepakte tandem, waarna we naar het vliegveld worden gebracht. Back home, waar het koud, donker en nat is, maar waar ons ook weer leuke dingen wachten, zoals het verjaardagsfeestje van Marijke. Onze tandem is ingepakt door een bedrijf op het vliegveld en we zijn benieuwd wat ze ervan gemaakt hebben. De tandem weer heel terug in Amsterdam krijgen is natuurlijk minder belangrijk dan dat hij heel in Kunming aankwam, maar we willen er zeer zeker nog niet vanaf. 
Gisteravond hebben we onze laatste avond gevierd met cocktails en reuzengamba's, terwijl we met onze blote voeten in het zand zaten te genieten van een prachtige zonsondergang. We konden ons reisverhaal nog lekker een keer kwijt aan een jong Engels gezinnetje, dat zeer geïnteresseerd was. Het zal nog wel even duren voordat ze aan een dergelijk avontuur toekomen, want de jongste kreeg op het terras de borst. Ik suggereerde hun twee zoontjes naar kostschool te sturen, zodat ze niet 20 jaar hoefden te wachten. Ze namen het voorstel niet eens in overweging. Gelukkig voor die twee mannetjes. Ook dit jonge koppel vroeg naar onze plannen voor een volgende reis. Dat doet eigenlijk iedereen. Het antwoord daarop weten we nog niet. Deze zomer mogelijk fietsen in Europa. En de volgende verre reis? Een land met meer natuurschoon en minder rotzooi in de berm, dat weten we al wel.
Doordat onze fiets bij dat bedrijf staat waren we te voet naar het strand gegaan. We zagen dat bij de uitgang van het restaurant de " tuktukcentrale" was. Kwam dat even mooi uit, dan konden we ons straks naar het resort terug laten brengen. Er stond een prachtige tuktuk klaar toen we uit het restaurant kwamen. De jeugdige chauffeur kwam heel slecht uit zijn woorden, maar we begrepen nog net dat het ritje ons 100 Bath zou gaan kosten. En als je niet zo goed kan praten, kan je misschien best wel goed een tuktuk besturen. Bovendien bestaat er bij ons veel sympathie voor mensen met een gebrekje. Ook de tuktuk bleek een gebrekje te vertonen. De jongeman kreeg hem aanvankelijk niet van zijn plek. Telkens sloeg de motor af. Uiteindelijk waren we dan toch op pad, maar de weg die het meest voor de hand lag reed onze chauffeur voorbij en reed richting hoofdweg. Vlak voordat hij die opreed sloeg de motor weer af. Toen hij die na enige tijd weer aan de praat had draaide hij om en parkeerde de tuktuk langs de kant van de weg en sprak een collega aan die iets verder stond met een voor hier meer gangbare tuktuk, een brommer met zijspan waar een man of vier in kan. Westerlingen wel te verstaan. Er kunnen wel 10 schoolkinderen in. Hij gebaarde dat we over moesten stappen. Hij kroop op de brommer en we gingen er als een speer vandoor. De weg die we eerst voorbij waren gereden nam hij op onze aanwijzingen nu wel en net nadat hij de bocht had genomen en flink gas gaf keek hij triomfantelijk achterom en lachte ons toe. Hij bleef maar achterom kijken en ondertussen zag ik dat we richting struikgewas reden. Ik greep hem bij zijn linkerarm om de voortrazende tuktuk op de weg te houden. Dat lukte gelukkig en hij was weer enigszins bij de les. Mijn handgebaar dat het van ons best wat minder hard kon wordt hier kennelijk niet begrepen. Gelukkig duurde deze helse tocht maar een minuut of zo, maar het was wel de langste minuut van deze hele reis. Het zal je toch gebeuren na 5700 ongeschonden fietskilometers. Maar het levert wel weer een verhaaltje op dat we gelukkig kunnen navertellen.