Week 14 Hua Hin - Chum Ko

27 januari Hua Hin - Sam Rod Yoi 46 km
28 januari Sam Rod You - Prachuap Khiri Kan 70 km
 
Pensionado's
Op de rustdag in Hua Hin hebben we besloten wat we in ieder geval niet gaan doen als we straks echt met pensioen zijn: een condo kopen in Hua Hin. Ondanks het beloofde rendement van 8% in de eerste vijf jaar. Een condo is een flatje in zo'n wit bejaardenpakhuis. Aan de voorkant uitzicht op de Golf van Thailand, achter op de drukke highway 4. Links en rechts op andere bejaardenpakhuizen in verschillende staat van constructie of verval. 
Onder in het gebouw een cafeetje of als je geluk hebt de Thaise gemakswinkel 7 eleven, maar helaas niet op rollato-rafstand van de Belgische, Engelse, Zweedse, Ierse en Deense café's in het centrum. Zodat je als je 's morgens om half twaalf je eerste pint bier wilt drinken, dan wel je eerste glaasje zoete witte wijn, de tuk-tuk moet nemen. Wat gezien de terugweg misschien sowieso een verstandige keuze is.
Van planologie hebben ze hier nog nooit gehoord, dus er is een grote kans dat jouw condootje na die vijf jaar niks meer oplevert omdat een concurrerende projectontwikkelaar pal ernaast een veel mooier en luxer flatgebouw gaat neerzetten. 
We hebben onderweg meerdere appartementencomplexen gezien overwoekerd door de jungle. Maar ook een complex waar wel 20.000 bejaarden in konden worden opgeborgen.
Bedoeld voor Chinese bejaarden zeker. Die zijn nog niet erg gewend aan individualiteit. We werden er al met al heel droevig van. 
Wij gaan in de komende dagen op zoek naar een beachfront bungalow. We hebben nog maar 11 etappes en 725 kilometer te gaan in 24 dagen, dus we moeten noodgewongen ergens stilvallen. Heel vervelend. Gelukkig zijn er naast bejaardenpakhuizen ook nog heel veel stille plekjes, dus dat gaat vast wel lukken. Maar om half twaalf aan het bier doen we maar niet, dat kan over twintig jaar nog wel.
 
 
Te laat

Een paar weken geleden nam ik mij voor een stukje te schrijven op het punt dat we aan de laatste 1000 kilometer begonnen. Dat punt heb ik eigenlijk helemaal gemist. Zonet heb ik uitgerekend dat we nu nog 725 kilometer van ons eindpunt af zijn. Het einde komt angstaanjagend dichtbij.
Ik ben ook niet zo bezig met kilometers. Ik zou niet eens weten op welke totaalstand onze teller nu staat. Er zijn wel stukken waar je heel erg let op de kilometers die je aflegt.  Meestal saaie of zware stukken waar je het liefst snel vanaf wil zijn. Hoe mooier de route, hoe minder het aantal kilometers ertoe doet. En het stuk waar wij nu doorheen rijden is vaak erg mooi of interessant. Wegen langs de kust, uitzicht over zee, langs zoutpannen waar mannen en vrouwen bezig zijn de kegelvormige zoutbergjes uit de drooggevallen pannen te halen met zo'n typisch Aziatische draagstok: twee emmertjes aan weerszijde van de stok die over de schouder gedragen wordt. Het gekke is dat het net een wintersporttafereel oplevert als al die mensen door zo'n wit landschap lopen. Wegen door natuurparken met behoorlijk veel vogelleven. En wegen door palmplantages, wat mooie lichtinvallen biedt met name 's morgens. De etappes die wij nu rijden zijn al niet zo lang, maar we zijn de laatste dagen op onze bestemming voordat we het in de gaten hebben. 
Dat is wel anders geweest deze reis. Wij hebben erover geschreven dat ik ziek was en onderweg bijna flauwviel. Daarna hebben we een paar rustdagen gehouden en op de eerste dag, we zaten samen op een terrasje, vertelde ik Marijke dat ik als een berg tegen de toen nog resterende 3000 kilometer opzag. Het had van mij afgelopen mogen zijn. Dat was alleen maar te wijten aan dat virus dat mij lastigviel. Een paar weken daarna was Marijke ook niet lekker en die begon toen ook over het inkorten van de reis met een paar treinetappes. Het is allemaal overgegaan en de zin om te fietsen is teruggekomen. Het laat wel zien dat je je lekker moet voelen om zo'n reis te maken. De Nederlandse eigenaar van het resort waar wij gisteren sliepen, ook Bram genaamd, wilde weten wat we allemaal gefietst hadden. "Dan zie je er nog fris uit", was zijn reactie. Ik heb hem uitgelegd dat je er alleen maar frisser van wordt naarmate de reis vordert. Mensen kunnen het zich vaak niet voorstellen.
Zoals gezegd nog 725 kilometer naar Phuket. Maar het is zoals de Tao zegt: de reis ernaartoe is belangrijker dan het bereiken van de bestemming. We gaan dan ook geweldig genieten van het laatste stuk. 
 
29 januari Prachuap Khiri Khan - Bang Krut 71 km
30 januari rustdag
31 januari Bang Krut- Bang Boed 70 km
1 februari rustdagrondje 40 km
2 februari Bang Boed- Chum Ko 51 km