Week 13 Kanchanaburi - Hua Hin

20/1 rustdag Kanchanaburi
21/1 Kanchanaburi - Chom Bueng 72 km


De realiteit van straks

"Wat vindt u van de service van Vodafoon? Mag ik u daarover een paar vragen stellen?" 
Ik ben zonet de Vodafoonwinkel aan de Haarlemmerstraat in Leiden binnengelopen om mijn contract te verlengen, maar meer nog om een nieuwe iPhone uit te kiezen. Ik heb normaal gesproken al geen zin in klanttevredenheidsonderzoeken, maar nu al helemaal niet. Niet eens vanwege het overlijden van mijn schoonmoeder, maar doordat ik mij tweeënhalve maand alleen maar bezig heb gehouden met vragen als: waar gaan we heen, wat eten we en waar slapen we?  De medewerker vertelt dat hij net een training heeft gehad en dat hem daarin is voorgehouden dat de klanten het leuk vinden om niet direct alleen maar met zakelijke informatie overstelpt te worden. Waarom ze dan op het idee zijn gekomen om met zo'n onderzoekje aan te komen zetten, geen idee. Begin eens over mijn mooie jas of hoe mijn haar zit. Ik vertel de medewerker over de verhuurder van de waardeloze fietsen in Paramaribo, die zei dat hij wel vaker hoorde dat mensen opmerkingen hadden over de kwaliteit van de fietsen. "Maar ja, wij kunnen het niet iedereen naar de zin maken. En u wilt de fietsen een dag langer voor hetzelfde geld? Prima hoor, dan levert u de fietsen morgen in." Ik zei de medewerker in de telefoonwinkel dat ik dat eigenlijk liever had dan al die klanttevredenheidsenquêtes. 
Het was hem overigens wel gelukt. We hadden het over wat anders dan telefoons. Maar daar wilde ik het nu juist wel over hebben. "Ik wil mijn contract verlengen en ik wil een iPhone 6". Al mijn gegevens verschenen op het scherm met daarbij alle mogelijke opties voor een nieuw contract, in combinatie met de telefoon die ik wilde hebben. En toen kwamen de vragen. Of ik vaak in het buitenland was? Dat Paramaribo-verhaal had hem kennelijk op het spoor gezet dat ik veel reis. Waarvoor ik de telefoon gebruik? Tja, ook al zo'n vraag waar ik eigenlijk nog steeds aan moet wennen, om te bellen natuurlijk! 
Want ik wist toch wel dat Apple oude techniek in zijn telefoons stopt en ook nog eens duurder is? En hij rekende voor op zijn scherm wat hetzelfde abonnement kostte met een Sony en nog een paar merken die ik niet wil hebben. 
De medewerker had een vrolijke kop en was best aardig. Toch begon ik een beetje hekel te krijgen aan hem. Kom ik net uit de ontspannen reismodus en begint hij mij te vertellen dat ik die andere telefoons ook best wel snel onder de knie krijg. Hoe weet die man dat? Hij weet niet half hoe onhandig ik met die dingen ben. Hij geeft mij het gevoel dat ik geld over de balk aan het smijten ben. En als dat zo is, mag ik dat dan zelf weten? 
Maar hij was nog helemaal niet klaar. Okay, hij had zich erbij neergelegd dat ik een veel te duur inferieur product wilde hebben, maar hoe zat dat dan bij mij thuis? Wat voor provider - ik heb het liever nog steeds over leverancier - heb ik daar dan? Wat betaalt u per maand? Ik moest bekennen dat ik geen idee heb. "Logt u maar eens in op uw bankrekening en kijk maar eens wat u per maand betaalt." Ik weet heel wat inlogcodes uit mijn hoofd, maar die dus niet. Een wat spottend glimlachje verscheen op het gezicht van de Vodafoon-meneer. Waarom zeg ik hem niet dat hij zich gewoon met zijn eigen zaken moet bemoeien en mij verder met rust moet laten? Of geef ik hem dan nog meer de indruk dat het mij helemaal niet uitmaakt wat ik voor iets betaal? Een hulplijntje naar huis dan maar. "Marijke, wat betalen wij aan KPN per maand? Hier staat iemand mij te vertellen dat het bij Vodafoon veel goedkoper kan. En hij vertelt mij er ook nog bij dat als we overstappen ik een korting op mijn nieuwe telefoon krijg van € 120,--." Marijke had al snel in de gaten dat het beter was geweest als zij mee was gegaan naar de Vodafonewinkel. Het bleek inderdaad goedkoper, maar ik had geen zin meer in deze poespas. Dat zei ik hem ook. "Ik kom net terug uit Thailand vanwege een sterfgeval en wil alleen die nieuwe telefoon, zodat ik op het vervolg van de reis mijn boeken op een groter schermpje kan lezen." "O, maar het contract kan ook per 1 april pas ingaan". 
Ik ben inmiddels zo murw dat ik hierin de ontsnapping zie, held die ik ben. Ik stemde in met de overstap in de wetenschap dat het nog lekker ver weg is en wie dan leeft, wie dan zorgt. Waarom vraag ik niet of hij doof is? Of er ook andere trainingen zijn waar hij nog naartoe kan?
Thuis leg ik uit wat er gebeurd is: we krijgen per 1 april een nieuwe provider voor internet, televisie en vaste telefoon. Onderweg schoot mij te binnen dat en passant werd gezegd dat ook de emailadressen veranderen. Dat vertel ik Marijke dan ook. De onverbiddelijkheid waarmee die mededeling werd ontvangen maakte mij direct duidelijk dat ik voordat ik weer terug ging naar Thailand - de volgende dag - de hele transactie teniet gedaan moest worden. "Alles is ingesteld op ons vertrouwde emailadres. Bovendien, nu werkt alles en wie garandeert mij dat dat zo blijft?"
Volgens de Vodafoon-meneer was overstappen kinderspel en als ik er dan onverhoopt toch niet uitkwam dan was er de hulplijn en als dat ook ontoereikend was kon er altijd nog iemand langskomen. Waarom was ik nou zo'n slappe zak dat ik niet begreep dat die laatste service echt niet bestaat als het altijd appeltje eitje is?
En dan had ik ook nog in een bui van behoefte aan een compensatieaankoop het tweede boek van Karl Ove Knausgard had gekocht. Een dikke pil die een halve fietstas in beslag neemt. Kon ik de volgende dag ook terug gaan brengen. Had ik trouwens niet net een nieuwe telefoon gekocht waardoor ik gemakkelijker ebooks kon lezen? 
De volgende dag kon ik het thuisabonnement gelukkig telefonisch opzeggen. Daar heb je zelfs 14 dagen de tijd voor, dus ik was ruimschoots op tijd zei de jongeman die ik hierover aan de lijn had. Over die korting zei hij niks. Een uur later belde de Vodafoonwinkel Leiden. Nou gaan we het krijgen, dacht ik. Nee, de vasthoudende medewerker was vergeten mijn rijbewijs terug te geven. Ze zullen die bewaren totdat ik weer terug ben. Helaas moet ik die dan wel zelf in de winkel gaan ophalen. Hoop dat die meneer dan op cursus is.
Maar wat was deze ervaring een grove confrontatie met de realiteit van alledag waar wij menen in te moeten leven. En wat is het heerlijk om nog een hele maand te kunnen genieten van fietsend rondreizen door dit heerlijke land. Gisteravond op ons terras zeiden we tegen elkaar dat we dit leven nog wel een poosje langer dan die maand vol zouden houden. Dat gaat niet lukken, maar we gaan nog een volle maand van dit feest genieten.
 

22/1 Chom Bueng- Amphawa 72 km
23/1 Amphawa - Chao Samran Beach 72 km
24/1 Chao Samran beach - Cha-am 30 km
25/1 Cha-am - Hua Hin 31 km
 
Bungalow 
We hebben inmiddels op 56 verschillende overnachtingsadresjes ons vermoeide maar gelukkige lijf ter ruste mogen leggen. Van luxe tot eenvoudig, van nieuw tot versleten, van  schoon tot tamelijk morsig. In prijs variërend van 6 tot 60 euro, waarbij duurder niet altijd beter is.  Ook hier geldt marktwerking, dus hoe meer witmensen des te meer je betaalt. Dit laatste stuk van onze reis fietsen we in Zuid Thailand veelal door toeristische gebieden, kortom het geld vliegt ons uit de portemonnaie, al is het hier altijd nog een stuk goedkoper dan thuis. Gelukkig kwam er deze week nog een ruimhartige donatie van mijn voormalige werkgever in de vorm van uitbetaling van resterende seniorendagen en vakantiegeld, zodat we weer even vooruit kunnen.  
De witmensen hier zijn ook vooral senioren, uitgedijde middelbare mannen, soms vergezeld van dito echtgenote, dan wel van een twintig jaar jonger Thais vrouwtje. Ook de Thai beginnen dankzij de toegenomen welvaart flink uit te dijen trouwens, maar dat terzijde. 

Onze favoriete overnachtingsplek is de bungalow, hier in Thailand vaak voorhanden. Een bungalow geeft een huiselijk gevoel wat fijn is als je zo lang van huis bent. Bovendien is er altijd voldoende plek om ons fietserswasje te drogen, hetgeen op een hotelkamer 4 hoog soms een beetje lastig is. Verder is er vaak een veranda om op te zitten, als het daar tenminste niet te warm is of je er opgevreten wordt door de muggen.

Een paar bungalows bij elkaar heet hier al gauw een resort. Wij Nederlanders denken daarbij aan zwemparadijzen en golfbanen, maar dergelijke kwalificatie-eisen heb je in Thailand niet. Buiten toeristenstreken staan ze vaak alleen in het Thais aangekondigd, maar ze zijn dan voor ons te herkennen aan het getal "24" op het bord en het woord WIFI, dat om de een of andere duistere reden niet in het Thais geschreven wordt.
In zo'n resort kun je 24 uur per dag inchecken. Als fietser heb je niet zo' n behoefte aan een dergelijke service, want wij melden ons na een vroege start meestal weer rond lunchtijd, maar een andere doelgroep wel: Thaise heren die een romantisch rendez-vous hebben met hun eigen of andermans vrouw dan wel een dame die voor haar gunsten betaald wordt. Het resort levert deze laatste dames trouwens niet zelf aan, alleen de faciliteiten. 
De eerste avond na de herstart van onze reis verbleven we in een dergelijk 24hrs resort, gelegen aan een klein landweggetje 500 meter van een drukke verkeersweg. 
Sobere kale en weinig romantische bungalows, wel 30 op een rij. Twee skai fauteuils van kringloopkwaliteit, keihard bed, de altijd aanwezige TV en een spiegel op navelhoogte. Het bed en beide kussens waren ook bekleed met skai en gelukkig voorzien van een schoon lakentje cq hoesje. Aanvankelijk was er geen dekbed, maar dat kwam de dienstdoende serviceboy meteen brengen, evenals een handdoeken-pakket. Op zijn fiets. De hele avond zagen we hem heen en weer fietsen, eerst met de handdoeken en twee flesjes drinkwater, enige tijd later met het afgehaalde beddengoed. Hij deed ook aan roomservice, dan zag je hem fietsen al balancerend met een dienblad met twee bordjes rijst en een schaaltje stirfried chicken with vegtabels (het woord vegetables correct schrijven vinden ze lastig...).
In de bungalow die overigens brandschoon was hing een prijslijst. Wij betaalden voor een overnachting 400 bath (ongeveer 11 euro) maar een korter verblijf  tussen 18 en 24 uur kostte 500 bath. Het duurst waren de ochtenduren, tussen 7 en 12 was de prijs zelfs 700 bath. Kennelijk kent de ochtend de meeste aftrek voor dit soort activiteiten (sorry voor de woordkeus). Voor mensen met haast was er ook een uurtarief. 
De bezoekers arriveren allemaal per auto. Soms is de parkeerplek naast de bungalow af te schermen met een gordijn, zodat je niet onmiddellijk ziet dat de buurman er ook is. 
Helaas hebben de auto's hier allemaal getint glas, dus we konden onze voyeuristisch neigingen niet volledig bevredigen, maar we hadden wel een boeiende avond. 

Prostitutie schijnt in Thailand heel gewoon te zijn en dat bleek ook wel in dit resort, er was niks ranzigs aan. Gewoon een bedrijf en uitstekend te runnen in combinatie met een hotelfunctie voor vermoeide fietsers. 
Inmiddels zijn we vijf resorts verder en zitten we in een prima en betaalbaar guesthouse in badplaats Hua Hin. Kamer op de benedenverdieping, groot genoeg om onze fiets binnen te parkeren, dat vinden we ook altijd erg fijn. Al was het maar om onze was aan op te hangen. 
Tien jaar geleden toen we voor het eerst in Thailand waren met een Fox groepsreis, sliepen we in het Hua Hin Hilton. We kregen zowaar een upgrade, naar de penthousesuite met twee slaapkamers, twee badkamers en tot grote vreugde van dochterlief een inloopkast. Kon ze al haar nieuw aangeschafte kledingitems in ophangen. Uitzicht op het zwembad waar reeds voor 7 uur 's morgens de  ligbedden door middel van handdoeken in beslag werden genomen. Een prachtige kamer, maar of we daar nu zoveel gelukkiger waren dan in ons huidige guesthousekamertje vragen we ons af.
Naast ons is de massage en tegenover ons de Zweedse bakker en de Celtic pub. 
Morgen maar genieten van een rustdagje!
 
26/1 rustdag Hua Hin
 
Are you happy in Thailand?

We twijfelden of we het betonpad in moesten of rechtsaf. Een man op een brommertje stopte, vroeg waar we heen moesten en wees ons de juiste richting - inderdaad niet het betonpad, want dat liep dood. Voordat hij verder reed vroeg hij ons: are you happy in Thailand? Een vraag die wij alleen maar volmondig met "yes" konden beantwoorden.
Wij waren niet ongelukkig in de drie andere landen van deze reis, maar Thailand heeft toch weer ons hart gestolen. Het is zo'n weldaad om in dit land te verblijven. Vandaag maakten we daar zo'n mooi voorbeeld van mee.
Gisteravond hebben wij hier in Hua Hin lekker wat zitten drinken en heerlijk gegeten op de nightmarket. Na het ontbijt vandaag kochten we fruit op de markt om in onze vitaminebehoefte te voorzien, want bij de supergarnalen van gisteravond zat nauwelijks groente. Twee rijpe mango's en een halve kilo longanbessen hingen wij in plastic zakjes aan het stuur van Marijke. 
Daarna zijn we nog even op het strand ten zuiden van Hua Hin gaan kijken of het al weer strandweer was. Het weer liet gisteren zeker(18 graden en veel wind) maar vandaag ook nog te wensen over. Het is ongebruikelijk koud in Azië op het moment. Nadat we hadden vastgesteld dat je op het strand werd weggeblazen was gingen we terug naar Highway 4, de drukke vierbaans Noord-Zuidverbinding.  We moesten wel oversteken en daarbij een soort stoeprand over die de middenberm vormt. Het was druk, zodat we snel de eerste twee rijbanen over liepen, het voorwiel van de fiets over de middenberm tilden en het achterwiel eraf lieten stuiteren. Daar kan de fiets wel tegen, maar de zakjes met fruit erin niet. Allebei de mango's en alle longanbesjes rolden over de rechterrijbaan. Wij wisten niet hoe snel we aan de overkant moesten komen en beschouwden ons fruit als verloren. Het verkeer op die rijbaan stopte echter en voegde in op de linkerrijbaan om toch maar niet over ons fruit te rijden. Een file was het gevolg. Normaal gesproken kijk je wel uit om op een vierbaansweg mango's en besjes te gaan rapen, maar hier kregen we gewoon de kans. We hadden alleen nog wel een probleem. Hoe neem je al die besjes en die mango's mee als de zakjes waar ze in zaten uitgescheurd zijn? Ik stond net op het punt om bij winkels aan de overkant om een zakje te gaan vragen toen er een auto stopte en de bijrijder een plastic zakje uit het raam stak. Hij had kennelijk alles gezien en bood met een dikke glimlach de hulp aan waardoor ik zonet voor het schrijven van dit stukje heerlijk van dat fruit heb kunnen genieten. 
Wij zijn inderdaad heel happy in Thailand.