Week 10 Chat Trakan - Nakhon Sawan

30 december Chat Trakan - Uttaratid 96 km
31 december Uttaratid - Sukhothai 96 km
1 en 2 januari rustdag
 
Longsoep
Aziatische ochtenden beginnen met veeggeluiden. Ontspannen klinkende veeggeluiden, heerlijk wakker worden. Hoe vroeg je ook wakker bent (en wij fietsers zijn vaak vroeg wakker), altijd staat er wel iemand met een bamboebezem het erf te vegen. Meestal de mevrouw die ook de kamers van de gasten moet poetsen, maar de meeste farang (vreemdelingen) zijn niet zo vroeg wakker op vakantie. Dat is jammer want de ochtenden zijn zo mooi in de tropen. Maar de tropennachten ook, het is verleidelijk om nog even op te blijven en te luisteren naar de geluiden. Maar ons lukt dat niet, we schreven dat al eerder. Hier in Thailand zijn ze trouwens een stuk minder matineus dan in Vietnam. Daar begint het openbare leven al 's morgens om vijf uur. Dan klinkt communistische propaganda uit de gemeentelijke luidsprekers. Of een muziekje voor collectieve ochtendgymnastiek.
Toen wij enkele dagen geleden om iets over half zeven in Dan Sai wegreden uit het guesthouse (type motel, ook per uur te boeken) waren alle stalletjes met noodlesoup nog dicht. Dat hadden we niet verwacht, want meestal eten we als we erg vroeg weg willen onze eigen muesli met banaan op de hotelkamer.  We hebben toen in een bushokje (niet van plastic zoals thuis, maar donker hout, puntdakje, soort mini-tempeltje) maar twee kleine zoete broodjes opgegeten die we twee dagen eerder op een marktje hadden gekocht. We hadden immers meteen een klim van 4,5 km voor de kiezen en op een lege maag kan je niet klimmen, zelfs niet in een koele tropenochtend. Meteen na de klim volgde een lekker afdaling. Helaas verloren we hierin jammerlijk onze kerstslinger die aan ons (ook al verdwenen) kindervlaggetje hing om het passerende verkeer op juiste afstand te houden. Nu is dat niet zo erg want de kerst is voorbij, maar nu ligt onze slinger ergens in de berm waar toch al meer dan genoeg troep ligt. Daar willen we liever niks aan toevoegen, maar om nu weer de berg op te klimmen om de slinger op te zoeken ging ons te ver. 
Onder aan de berg was een eetstalletje. Ha, ontbijt nr. 2. We kregen een anders dan anders soepje, spinaziekleurig met een bordje rijst. Met rundvlees, zei de mevrouw. (Op culinair gebied begint onze Thaise taalvaardigheid enigszins te groeien). Na een paar happen zei Bram: ik geloof dat dit orgaanvlees is. Ik zat net te kauwen op een stukje zenerig, taai maar herkenbaar rundvlees, dus zei dat ik dat niet geloofde, tot mijn oog een sponzig stukje vlees ontwaarde dat er niet zo bekend uit zag. Tja, wat moet je dan, nog 80 km te fietsen in de heuvels en dan zonder te eten verder fietsen is niet verstandig. Het smaakte naar lever, maar het was anders van structuur. Na een paar brokjes geprobeerd te hebben, ben ik er toch maar mee opgehouden. Weer op de fiets heb ik om een lichte misselijkheid te onderdrukken de gedachte aan het orgaanvlees meteen maar weggedrukt, maar toen ik er later goed over nadacht kwam ik tot de conclusie dat we longsoep hebben gegeten. 
Toen ik dat vermoeden met Bram deelde werd hij alsnog misselijk. Maar toch is het raar, we zijn hier niet mee opgegroeid en de smaak was echt niet verkeerd, maar het idee dat je een orgaan eet is voor ons als kipfilet- en biefstuketers kennelijk moeilijk te accepteren. 
Fietsen in Thailand is overigens weer heerlijk. Ik kan niet precies omschrijven wat het zo heerlijk maakt, maar waarschijnlijk een combinatie van alles. De vriendelijke mensen, de mooie omgeving, de goede voorzieningen, goede wegen, goede guesthouses. We hebben de afgelopen dagen een prachtige route gefietst langs de Mekong westwaarts, met Laos aan de overkant van de rivier. Flink heuvelachtig, soms akelig steile klimmetjes. We moesten zelfs drie keer van de fiets af omdat het te steil was, dat was ons nog niet eerder overkomen deze reis. Terwijl met name mijn klimvaardigheid toch erg is toegenomen de afgelopen 3700 km.  Maar nu is het voorlopig vlak, tot onder Bangkok. Dat vind ik toch ook wel een heerlijk vooruitzicht. 
 
Tafelgenoot

"Vinden jullie het goed als ik bij jullie aan tafel kom zitten?" De vraag kwam van een landgenoot, grote vent, tevens de enige andere bezoeker van het restaurant dat wij hadden uitgekozen. Ons criterium dat er eerst meer bezoekers in het etablissementen moeten zitten voordat wij aanschuiven hebben we inmiddels allang laten varen. Ondoenlijk, zoveel keus is er vaak niet. 
"Natuurlijk", wat moet je immers anders, "kom erbij." 
Het bleek een Rotterdammer die regelmatig in Thailand woont, maar een paar dagen erop uit was met zijn pas aangeschafte Honda 125 cc motorfiets. Het zag eruit als een racemotor. Net nadat hij was aangeschoven belde zijn Thaise schoonvader, met de vraag wanneer hij weer thuis kwam. Waar ben je eigenlijk? Dat wist hij niet te vertellen, maar de serveerster die zijn telefoon in de hand geduwd kreeg gelukkig wel.
Terwijl wij zaten te wachten op ons eten kwamen al snel veel te weten over hem. Hij was opgeleid, zoals hij zelf zei, tot internationaal chauffeur, maar was al een tijdje ZZP-er omdat zijn baan was ingepikt door Poolse chauffeurs. Zijn Thaise vriendin was na te zijn ingeburgerd inmiddels genaturaliseerd en Nederlandse. Zij wilde een Thaise massagesalon in Rotterdam oprichten. Zij wilde graag in Nederland wonen, hij het liefst in Thailand. Hij had land gekocht in het dorp van zijn vriendin om een boerderij te beginnen. Dat was de context.  En toen kwam het. Wat er allemaal mis was in Nederland. Ambtenaren kosten alleen maar geld en dat geld moest hij betalen in de vorm van veel teveel belasting. En passant informeerde hij nog wel of wij misschien ambtenaren waren. Het getier ging verder. Die boetes, die waren ook verschrikkelijk. Allemaal bedoeld om de eerzame burger geld uit de zak te kloppen. Ik heb hem maar niet verteld dat ik tot voor kort deurwaarder was. En dan de Euro. Alles was minstens tweemaal zo duur geworden. Het ging maar door. De moslims en de islam kwamen uiteraard ook langs. Het was ook niet echt een gesprek, meer het uiten van een grote stroom ongenoegens over Nederland. 
Wij denken anders over Nederland, maar hadden niet veel zin de staat van ons land de hele tijd te verdedigen.
Dat zou ook niet veel zin hebben gehad, want hij was redelijk overtuigd van zijn standpunten. Het grappige eraan was dat wij telkens het gesprek een andere wending konden geven, waarna hij het onderwerp liet varen en een nieuw laatje klachten opentrok. Het leek wel of hij dat helemaal niet in de gaten had. Of de korte stellingname was alles wat hij erover te zeggen had, dat kan natuurlijk ook nog. 
Wij hadden een dag of tien geleden van een Engelse eigenaar van een guesthouse gehoord over zijn problemen met Thaise ambtenaren. Bureaucratie en corruptie. Thailand is tegenwoordig een politiestaat. Er zijn veel politie-checkpoints in Thailand, waar wij overigens nooit worden aangehouden, behalve dan die ene keer dat wij met de agenten die zich stierlijk verveelden op de foto moesten. Als ze al een boete uitschrijven, zo begrepen wij van onze tafelgenoot, was dat maar 200 Bath. "Maar nooit laten merken dat je het weinig vindt!" 
En passant vertelde hij dat hij helemaal geen motorrijbewijs heeft en uit een vorm van zelfbehoud maar een kleine motor had gekocht. "Harder dan 100 gaat hij niet met mijn grote lijf erop."
Pijnlijke vragen zijn wij uit de weg gegaan. "Wat voor Thaise massagesalon is dat dan die je vriendin wil beginnen" leek ons een ongepaste vraag. Veel van die salons zijn immers halve dan wel complete bordelen. Voordat het getier over was met wat er allemaal mis was in Nederland hadden wij ons bordje leeg en hebben ons uit de voeten gemaakt onder het mom dat het nu echt bedtijd was.
Wij hebben goede herinneringen aan tafelgenoten in den vreemde. Wij hebben er zelfs vrienden aan overgehouden. Maar dat zijn toch andere mensen dan geëmigreerde Leefbaar-Rotterdammers met zo'n Thaise vriendin, een beperkt verstand en een te kleine motor. 
Wijzelf hadden die avond in elk geval wat afleiding na maanden samen eten, naast natuurlijk samen slapen, fietsen, koffiedrinken etc. etc.
Het was alleen niet de afleiding waarop wij hoopten.  Het was wel weer stof voor dit stukje.
 
3 januari Sukhothai - Lan Krabue 71 km
4 januari Lan Krabue - Khanu Woralaksaburi 79 km
 
Apocalyps

"Apocalyps" zei de jongeman die ons de sfeervolle riverview bungalow liet zien, met romantische buitendouche.  Door de apocalyps was er, tamelijk onromantisch, alleen koud water. Of hij met de apocalyps de brede kolkende rivier de Ping voor de deur bedoelde hebben we nooit geweten. Destijds in 2010 was dit onze eerste overnachtingsplaats na de eerste echte fietsetappe. De drie daaraan voorafgaande etappes konden we toen niet fietsen omdat alles na forse overstromingen onder water stond. We hebben dat met de trein afgelegd, wat trouwens ook weer een hele belevenis was. 
Vandaag de dag is de rivier een gezapig stroompje en is er warm water in de buitendouche. De prijs is hetzelfde gebleven, 400 bath. Destijds een tientje, thans 11 euro dankzij onze niet-zo-sterke euromunt. Het restaurant naast dit kleine resort heeft na minsterns vijf jaar AWOL fietsers nog steeds niet bedacht dat het handig zou zijn een Engelstalige menukaart te hebben. Maar voordat we onze culinaire Thaise woordenschat kunnen inzetten heeft ze de vertaalservice gebeld. Gebakken rijst met varkensvlees en groente graag. Dat is het gerecht dat we meestal bestellen als de communicatie lastig is. Kan niet veel fout aan gaan en is lekker fietsersvoer. Vijf jaar geleden aten we dat regelmatig, maar tegenwoordig spreken de Thai steeds vaker een beetje Engels en kunnen we dus volop genieten van de gevarieerde Thaise keuken. Leken ze in China en Vietnam alleen maar gerechten in de variant morningglory met knoflook en oestersaus te kunnen bereiden, kun je je hier voor weinig geld te buiten gaan aan curry's, spicy salads en roergebakken groentes is allerlei varianten. 
De Thai hebben trouwens het fenomeen pop-up restaurant bedacht. 's Morgens fiets je langs de tempel en is de stoep nog gewoon stoep. Kom je om vijf uur langs, dan zijn ze druk bezig die stoep om te bouwen tot restaurant. De buitenkeuken (ook al zo trendy) bestaat uit een bromfietskarretje met een grote wokbrander en een mini-vitrinekastje waar de voedingswaren in worden bewaard die niet door de vliegen mogen worden voorgeproefd. Blauwe en/of rode plastic stoelen of kabouterkrukjes, campingtafels met gebloemd plastic kleedje, setje van 4 smaakmakers (zout, zoet, zuur en scherp), bakje met vorken en lepels en klaar is je restaurant. Ze eten hier trouwens alleen noedels met stokjes, de rest met bestek wat jammer is omdat we nu geen meer indruk meer kunnen maken op onze omgeving met onze stokjes-eetvaardigheid. Een mes heb je hier niet nodig omdat alles door de kokkin al in hapklare brokjes is gesneden. Op een hakblok gemaakt van een schijfje tropische boomstam.
Het stoeprestaurant in het toeristische Sukhothai waar we twee keer hebben gegeten omdat het eten er zo lekker was had trouwens een Engelstalige menukaart.
Maar je kreeg er een schrijfblokje bij waarop je je bestelling moest schrijven. Omdat we vreesden dat ze het Engels alsnog niet konden lezen heeft Bram zijn best gedaan de bestelling in fraaie Thaise krulletters op te schrijven. En ja hoor, gelukt! Ze kwamen alleen nog even vragen of we echt de curry met kip én varkensvlees wilde hebben, want dat bleek een keuzeoptie. 
We moesten wel even wachten op onze bestelling, het was er razend druk. Niet alleen met stoepeters, maar vooral met afhalers. Het lijkt erop alsof die Thai nooit zelf koken, je kunt hier op zoveel plekken eten!
Vanavond fietsen we maar even naar het dorpje. We herinneren ons dat we dat vijf jaar geleden ook gedaan hebben en dat we toen geen restaurant konden vinden en noodgedwongen maar ergens in zo'n stoeprestaurant hebben gegeten. Toen dachten we nog vanuit het concept dat een restaurant een zaaltje is met ramen en deuren. En dat een andere plek om te eten wellicht niet veilig was. Inmiddels zijn we meer dan 10.000 Aziatische fietskilometers verder en weten we dat je de grootste kans hebt op het oplopen van een voedselvergiftiging in een hotelrestaurant waar verder niemand zit te eten.
Eens kijken of we vanavond iets anders kunnen scoren dan Khao Pad Mo.
Maar eerst maar even genieten van een middagje riverview-rust. Met veeggeluiden, hoe ontspannend!
 
5 januari Khanu Woralaksaburi - Nakhon Sawan 71 km.