Tips voor fietsers in Laos

We hebben deze keer alleen in Centraal Laos gefietst, we willen ons daarom zeker geen experts in fietsen in Laos noemen. Maar de volgende wetenswaardigheden kunnen we wel optekenen:

Verkeer en route:
We fietsen in december 2015 van de grensovergang met Vietnam bij Lao Bao via Savannakhet naar Vientiane. Een kleine 800 km in 14 dagen tijd. Eerst westwaarts via highway 9, vanuit Savannakhet noordwaarts tot Thaket over de oude highway langs de Mekong (leuk!) en vervolgens via highway 13.  Buiten deze wegen waren alle zijwegen niet geasfalteerd. Als je van dirtroads houdt kun je je uitleven in Laos. Wij doen dat niet maar dat leidt dan soms tot een saaiere route. Maar stoffig is het zo ook wel genoeg. 
De wegaanduiding op de kilometerpalen is soms nauwelijks meer te lezen, maar echt verdwalen kon je op deze route toch niet. 

Het asfalt is van wisselende kwaliteit. Highway 9 was aanvankelijk heel redelijk, maar later was het asfalt op meerdere plekken totaal kapot gereden. Hier en daar werd dat gerepareerd, road under construction, met alle hindernissen van dien. 
De overige wegen werden bij tijd en wijle gekenmerkt door diepe "potholes". De weg was redelijk breed, maar geen belijning, dus geen veilige vluchtstrook voor langzaam verkeer. 
Het verkeer is nog redelijk rustig, maar er reden aanmerkelijk meer personenauto's dan vijf jaar geleden en meer dan in Vietnam. Maar wel een stuk minder brommertjes. De laatste 125 km voor Vientiane waren toch al zo druk dat wij dat niet meer helemaal gezellig vonden. 20 km voor de hoofdstad begint een vierbaansweg, dan is er meer ruimte om te fietsen. Fietsen in en rond Vientiane vonden we prima te doen. 
Het weggedrag is in het algemeen redelijk relaxed en, zo heerlijk, er wordt nauwelijks getoeterd. 
Je kunt makkelijk je fiets (zelfs onze tandem) in een voorbijkomende songthaew laden als het even niet meer gaat. Daarin moet echter wel plek zijn want soms zijn ze vol beladen, zo niet overbeladen. Maar dan komt er meestal snel een volgende. 

De route was redelijk vlak tot glooiend, met hier en daar wat heuvelachtige trajecten, bijvoorbeeld het eerste stuk van highway 9 na de grens. 

Landschappelijk:
Je fietst regelmatig langs natuurparken, daar zijn nog oorspronkelijke tropische bossen te zien. Indrukwekkend en het geeft een kleine indruk hoe het er hier een paar honderd jaar geleden uitzag. Zeg maar, voordat Westerse mogendheden hier de boel kwamen koloniseren. 
Veel is tegenwoordig cultuurlandschap: rijst en rubber. Dat is soms best saai, zeker in dit droge seizoen als de rijstvelden er dor bijliggen. Er zijn weinig vogels te spotten en wildlife al helemaal niet. Omdat de highways redelijk recent zijn aangelegd is er weinig schaduw en liggen de huizen en hutjes vaak ver van de weg. Desalniettemin word je op afstand makkelijk door de dorpelingen en hun kindertjes gespot en begroet met een langgerekt"sabaidee". Zo hier en daar met "hello" en, ongeacht het tijdstip van de dag met "good morning". Dat vinden we toch wel een van de grote charmes van fietsen in Laos.
' s Morgens rond 8 uur deel je de weg met lopende, fietsende of brommer-rijdende schoolkinderen. Dat is in het algemeen tamelijk gezellig en hun gedrag is niet zo hinderlijk als dat van sommige van hun leeftijdgenoten in Vietnam. 

Onderdak:
Er leek een soort standaardtarief te bestaan van 100.000 Kip (11€) voor een kamer met eigen badkamer, warm water en airco. Zonder airco 70 - 80.000 Kip. De hygiene vonden we in het algemeen beter dan in Vietnam. De matrassen zijn van wisselende kwaliteit maar nooit zo lekker als thuis. Altijd zonder ontbijt en meestal zonder restaurant. De guesthouses zijn soms dun gezaaid, er kan zo 30 - 40 km tussen zitten. Als er dan een guesthouse is, zijn er soms meerdere naast elkaar. We vonden tips op de fietsers-website crazyguyonabike.com. Ook op de Pocket earth app worden guesthouses aangegeven, maar niet alle. Het vinden van een guesthouse vonden we het spannendste onderdeel van onze fietsreis in Laos maar uiteindelijk lukte dat gewoon altijd. 

Eten en drinken: 
Net als in Vietnam kun je overal noodlesoup eten, iets duurder dan in Vietnam trouwens (2€). Ook tentjes met gerechten als gebakken rijst zijn er regelmatig. 's Avonds is er in veel dorpjes een nightmarktje waar je vleesspiesjes en sticky rice kunt eten of meenemen naar je hotelkamer. We vonden dat gegrilde vlees aanvankelijk wat spannend, want hoe lang ligt dat er al, maar onze ingewanden bleven rustig in Laos. Fruit is alom te koop, water idem. En Beer Lao niet te vergeten.
Ga 's avonds vroeg eten, om 8 uur is alles dicht. Omdat er vaak geen straatverlichting is op het platteland is het dan ook meteen stikdonker. 

Communicatie:
In het algemeen zijn de Laotianen beter in hun (simpele) Engels dan de Vietnamezen en Chinezen, maar ze zijn vooral ook goed in de non-verbale communicatie. Zonder ook maar een woord van elkaars taal te spreken voerden we soms hele gesprekken.

Fietsenmakers: 
We zagen regelmatig fietsenmakers of brommerwinkels die ook nog wat aan fietsen doen. In Savannakhet vonden we een fietsenwinkel, een blok verwijderd van de kerk (Holien bike center, Th. Phagnapui) voor een reserve buitenband die we later in Vientiane hebben omgeruild bij Lao Bike (Setthathirath Rd, hoek Chou Anou Rd) voor een beter exemplaar. 
 
 
Klimaat
Nadat we bij Lao Bao de grens waren overgestoken was het afgelopen met het wisselvallige zeeklimaat van Vietnam. Tropisch warm en droog. Vroeg uit de veren dus!
 

Is het leuk, fietsen in Laos?
Ja, geweldig! Waarschijnlijk omdat het nog zo'n avontuur is, je komt in streken waar ze weinig toeristen zien. De Laotianen zijn ontzettend vriendelijk, je voelt je heel erg welkom in hun land. En veilig. De weg is soms in slechte conditie en de route soms wat eentonig, maar alle andere aspecten maken dat meer dan goed. De relaxte sfeer is besmettelijk, je komt ondanks de inspanningen helemaal tot rust. Bovendien is het erg interessant om te zien hoe het land zich ontwikkelt.